เนื่องจากลู่ฝานบาดเจ็บสาหัส นอนคว่ำบนเตียงขยับตัวไม่ได้ หลี่หนิวคอยดูแลตามคำสั่งของผู้ดูแลหม่า ทำหน้าที่อย่างเต็มความสามารถ
โชคดีที่ลู่ฝานมีพลังขั้นฝึกปราณชั้นสิบ ผสานกับผงห้ามเลือด เพียงห้าวัน อาการบาดเจ็บก็สมานดีขึ้นเจ็ดแปดส่วน
ลู่ฝานก็สามารถลงจากเตียงเดินกะเผลกได้ในที่สุด
"ศิษย์พี่ ระวังหน่อย อาการเพิ่งฟื้น อย่าให้แผลปริ" หลี่หนิวประคองลู่ฝานเดินออกจากกระต๊อบ กล่าว
"ศิษย์น้องหลี่ ขอบใจน้ำใจที่ดูแลตลอดห้าวันนี้ หาไม่ข้าคงลำบากกว่านี้มาก" ลู่ฝานมองศิษย์น้องที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน กล่าวขอบคุณ
หลี่หนิวยิ้มซื่อ "ศิษย์พี่ว่าอะไรกัน นี่เป็นหน้าที่ของข้า"
"ศิษย์น้องหลี่ เจ้าเป็นรากวิญญาณผสมห้าธาตุ ตามเหตุผลแล้ว หลังตรวจพบ จะมีโอกาสหนึ่งครั้งให้ถอนตัวออกจากสำนัก เหตุใดจึงไม่ออกไปเล่า"
"ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า เกรงว่าทั้งชีวิตก็ยากจะสร้างฐานได้"
ลู่ฝานมองหลี่หนิว ค่อย ๆ เอ่ยถาม
มิใช่ว่าลู่ฝานดูถูกหลี่หนิว เพราะเขามีสิทธิ์อะไรไปดูถูก เป็นเพียงความสงสัย ผู้มีรากวิญญาณผสมส่วนใหญ่ตรวจพบแล้ว ก็มักไม่อยู่ในสำนัก
อยู่ไปรอวันตาย สู้ออกไปมีลูกมีหลาน ใช้ชีวิตอิสระสบายใจยังดีกว่า
ที่ลู่ฝานไม่ออกไป เพราะเขาตรวจตอนสามขวบ หากออกไปก็ไม่มีทางรอด
"ข้าออกไปไม่ได้ บ้านข้าอยู่ที่อำเภอชิงหนิวห่างออกไปสองร้อยลี้ เป็นครอบครัวยากจน พ่อแม่ข้ามักถูกทางการรังแก"
"กว่าข้าจะถูกผู้อาวุโสของสำนักเต๋าเห็นแวว พามาตรวจรากวิญญาณ หากข้ากลับไปทั้งอย่างนี้ พ่อแม่ข้าก็จะถูกทางการรังแกอีก"