เดิมทีทุกคนต่างต่อสู้กันเองเพื่อแย่งชิงสมบัติ ทว่าการที่ฉู่หลิงเสวี่ยเลือกข้างอย่างกะทันหันกลับทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป กู่ซั่วจึงหัวเราะออกมาทันที
“ฮ่า ๆ ดี ดี ได้ยินมานานว่าผู้เป็นอัจฉริยะของสำนักวั่งเยว่เฉลียวฉลาดและเชี่ยวชาญการวางแผน วันนี้ข้านับว่าได้ประจักษ์ด้วยตนเองแล้ว”
“แต่ในเมื่อสหายฉู่เอ่ยถึงแคว้นเฟิงกับต้าเหยียน เช่นนั้นก็จัดการได้ไม่ยาก ต้าเหยียนของข้าใช่ว่าจะเป็นลูกพลับนิ่มให้ผู้ใดบีบได้!”
สิ้นคำกู่ซั่ว สายตาก็หันไปยังว่านหยางกับซ่งจื้อหย่วนทันที
ว่านหยางตอบรับอย่างรวดเร็ว พาผู้ดูแลหม่าบินไปอยู่ข้างกู่ซั่ว ทว่าซ่งจื้อหย่วนซึ่งอยู่กลางเวหากลับยังคงนิ่งเฉย
“สหายซ่ง ท่านก็เป็นคนจากสำนักในต้าเหยียน เหตุใดจึงไม่เลือกข้าง?” ว่านหยางเงยหน้าถาม
“เลือกข้างหรือ? ข้าให้คำสัตย์ด้วยหัวใจแห่งมหาเต๋าแล้วว่าจะมอบโอสถแปรทารกเก้าครั้งแก่สหายกู่กับเงาผีเฒ่า บัดนี้เจ้ากลับให้ข้าจัดการเงาผีเฒ่า หากข้าผิดคำสัตย์ แล้วข้าจะก่อกำเนิดทารกได้อย่างไร?” ซ่งจื้อหย่วนกล่าวช้า ๆ
ผู้บำเพ็ญที่ให้คำสัตย์ด้วยหัวใจแห่งมหาเต๋าส่วนใหญ่ย่อมไม่กล้าผิดคำ โดยเฉพาะซ่งจื้อหย่วนที่กำลังจะปิดด่านก่อกำเนิดทารก หากผิดคำสัตย์เข้า ย่อมต้องถูกแรงสะท้อนกลับเล่นงาน
“ดี ดูท่าสหายฉู่จะคำนวณไว้แล้วว่าซ่งจื้อหย่วนจะวางมือไม่ยุ่ง แต่ช่างเถิด สี่ต่อสี่ ใช่ว่าพวกเราจะแพ้พวกเจ้าเสียหน่อย” กู่ซั่วสะบัดกระบี่ทองแดงออกมา พลางกล่าวเสียงหนัก
เวลานี้ลู่ฝานยืนสังเกตการณ์อยู่กลางอากาศมาตลอด เขาพอเดาความคิดของฉู่หลิงเสวี่ยออกแล้ว ดูเหมือนตนจะประเมินนางต่ำไปจริง ๆ