เดิมทีฉู่หลิงเสวี่ยตั้งใจไปช่วยลู่ฝาน แต่เมื่อเงาผีเฒ่าพลันเดือดดาลขึ้นมา นางจึงทำได้เพียงหันกลับไปต่อสู้กับอีกฝ่าย
ทว่าลู่ฝานกลับตกที่นั่งลำบาก เจียวไม้ที่เขาปล่อยออกมาเป็นสมบัติโบราณคุณสมบัติไม้ ย่อมถูกข่มไว้ตามธรรมชาติในโลกหลอมลาวาแห่งนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่เกิดจากเจตจำนงกระบี่ของกู่ซั่ว จึงถูกสะกดข่มจนแทบขยับไม่ได้
ส่วนตราประทับมหึมานั้น แม้จะกักกู่เฉินไว้ได้ชั่วคราว แต่กลับไม่ส่งผลต่อกู่ซั่วแม้แต่น้อย
ลู่ฝานทำได้เพียงใช้ทหารทรายสิบกว่าตนที่อยู่รอบด้านคอยรบกวนอีกฝ่าย ทว่าสำหรับกู่ซั่วผู้เชี่ยวชาญในวิถีกระบี่อย่างยิ่งแล้ว นั่นไม่ต่างจากแมลงเม่าคิดสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่
“เจ้าหนู! ในโลกหลอมลาวาแห่งนี้ สมบัติโบราณคุณสมบัติไม้ของเจ้าใช้พลังไม่ได้เต็มที่ ยังคิดจะขวางข้าอีกหรือ?” สิ้นเสียง กู่ซั่วก็สะบัดกระบี่ทองแดงอย่างแรง เงากระบี่มหึมาหลายสิบเล่มพลันปรากฏกลางอากาศ พุ่งเข้าโจมตีลู่ฝานในทันที
ลู่ฝานไม่คิดรับการโจมตีตรง ๆ เขาเสริมโล่ปราณวิญญาณอีกชั้น พร้อมใช้กระจกแปดสมบัติคุ้มกาย ก่อนจะเริ่มหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง ดูราวกับถูกกู่ซั่วกดดันจนหมดทางสู้
ในเวลาเดียวกัน ฉู่หลิงเสวี่ยยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดกับเงาผีเฒ่า ส่วนซูเม่ยเอ๋อร์ที่บาดเจ็บกับผู้บำเพ็ญแซ่หวังก็เข้าร่วมศึกชุลมุนด้วย
ฉู่หลิงเสวี่ยรับมือสามคนอย่างแข็งแกร่ง แม้จะไม่เสียเปรียบ แต่ในเวลาอันสั้นก็ยากจะแยกผลแพ้ชนะ
“สหายเต๋าลู่ เงาผีเฒ่าผู้นี้กำลังสู้ตายกับข้า รบกวนช่วยถ่วงเวลาไว้อีกสักครู่” ฉู่หลิงเสวี่ยยกมือสลายหมอกโลหิตตรงหน้า พลางส่งกระแสจิตกล่าว