ขณะนี้ลู่ฝานจับข้อมือของผู้บำเพ็ญชายไว้แน่น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “สหายเต๋าท่านนี้ เพียงเพราะหินวิญญาณก้อนเดียว ไยต้องลงมือหนักถึงเพียงนี้?”
เมื่อถูกลู่ฝานจับข้อมือไว้ สีหน้าของผู้บำเพ็ญชายก็พลันตื่นตระหนก เขาพบว่าตนไม่อาจสะบัดมือให้หลุดได้ แต่ยังฝืนข่มความตกใจแล้วถามว่า “เจ้าเป็นใคร? เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
“สหายตัวน้อยผู้นี้เป็นสหายของข้า เจ้าทุบตีเขาแล้วยังถามอีกว่าเกี่ยวอะไรกับข้าหรือ?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยเสียงขรึม
เมื่อเสี่ยวหู่เห็นลู่ฝานปรากฏตัว ก็แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ เขายกมือเช็ดจมูกแล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่ลู่ เขาไม่ยอมให้หินวิญญาณแก่ข้า!”
ตลอดสองปีที่อยู่ในตลาดบำเพ็ญ ทุกครั้งที่ลู่ฝานออกมา เขามักพบเสี่ยวหู่อยู่เสมอ อีกทั้งเสี่ยวหู่ยังเคยช่วยเหลือลู่ฝานถึงสองครั้ง ทั้งสองจึงคุ้นเคยกันขึ้นเรื่อย ๆ ลู่ฝานเลยให้เสี่ยวหู่เรียกตนว่าพี่ใหญ่
ผู้บำเพ็ญชายเห็นว่าเด็กขอทานตัวน้อยมีผู้หนุนหลัง โดยเฉพาะเมื่อมองระดับการบำเพ็ญของลู่ฝานไม่ออก เขาก็เริ่มหวาดหวั่นอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเห็นผู้คนยืนล้อมอยู่รอบด้าน เขาก็ไม่อยากเสียหน้า จึงตะโกนว่า “นี่หรือคือตลาดบำเพ็ญของตระกูลฉู่? กลางวันแสก ๆ ฟ้ากระจ่าง ยังมีผู้บำเพ็ญระดับสูงข่มขู่รีดไถลูกค้าเช่นนี้! แล้วต่อไปพวกเราจะมาซื้อขายที่นี่อย่างวางใจได้อย่างไร!”
เสียงตะโกนของผู้บำเพ็ญชายเรียกความสนใจจากผู้ดูแลบริเวณใกล้เคียงทันที
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
ชั่วพริบตา เงาร่างสามสายก็พุ่งวูบมาด้วยความเร็วสูงสุด ผู้นำเป็นชายชราผมขาว ผู้มีระดับการบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐานขั้นกลาง ด้านหลังยังมีผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสิบอีกสองคนติดตามมา