สำหรับลู่ฝานผู้ครอบครองเตาเติมฟ้า สิ่งที่เขาไม่จำเป็นต้องกังวลที่สุดก็คือโอสถ ขอเพียงมีเมล็ดพันธุ์สักเม็ด ก็สามารถทำซ้ำได้เป็นจำนวนมาก
อย่างโอสถบำรุงวิญญาณระดับหกซึ่งหายากยิ่ง เขายังกล้าหยิบมากินเล่นราวกับเมล็ดถั่ว
แน่นอนว่าโอสถบำรุงวิญญาณใช่ว่าจะกินได้ตามใจ แม้มันจะช่วยเสริมญาณทิพย์และความแข็งแกร่งของวิญญาณ แต่ก็ไม่อาจเพิ่มพูนมากเกินไปได้
หากกินตอนอยู่ในขั้นฝึกปราณ แล้วได้ญาณทิพย์ระดับขั้นสร้างฐานมาก็ยังไม่เป็นปัญหา
ทว่าตอนนี้เขาบรรลุขั้นสร้างฐานขั้นต้นแล้ว ญาณทิพย์ก็มีระดับเทียบเท่าขั้นสร้างฐานขั้นปลาย หากยังฝืนกินโอสถบำรุงวิญญาณต่อไป แม้จะเพิ่มความแข็งแกร่งของญาณทิพย์จนถึงขั้นแก่นทองคำได้จริง แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นเกินกว่าลู่ฝานจะรับไหว
เมื่อถึงตอนนั้น หากร่างกายแข็งแกร่งไม่ทันระดับวิญญาณ ญาณทิพย์ของเขาจะรั่วไหลออกไปอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับกระชอนรั่ว ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันอย่างยิ่ง
ต้องบรรลุขั้นสร้างฐานขั้นปลายก่อน เมื่อร่างกายแข็งแกร่งเพียงพอแล้วจึงค่อยกิน ถึงจะเพิ่มพูนได้อย่างมั่นคง
ส่วนเหตุใดเมื่อบรรลุขั้นสร้างฐานขั้นปลายแล้ว ความแข็งแกร่งของญาณทิพย์จึงไม่เพิ่มขึ้นไปถึงขั้นแก่นทองคำโดยอัตโนมัติ นั่นก็เพราะญาณทิพย์ในขั้นแก่นทองคำมีมากกว่าขั้นสร้างฐานหลายเท่า
โอสถบำรุงวิญญาณที่กินไปก่อนหน้านี้มีไม่มากพอจะเพิ่มระดับญาณทิพย์ให้สอดคล้องกัน เรื่องนี้ก็เหมือนกับการเปรียบญาณทิพย์เป็นน้ำในขวดใบเล็ก
แม้ตอนนี้น้ำของขั้นสร้างฐานจะเต็มขวดแล้ว แต่นั่นก็เป็นเพียงขวดใบเล็กที่เต็มเท่านั้น ครั้นบรรลุขั้นแก่นทองคำ น้ำในขวดเล็กถูกเทลงขวดใหญ่ หากไม่เติมน้ำใหม่เข้าไปก็ย่อมไม่เต็ม หลักการก็เป็นเช่นนี้