เมื่อได้เห็นโฉมหน้าของสตรีเป็นครั้งแรก ลู่ฝานก็อดประหลาดใจอยู่บ้างไม่ได้ นางงามล้ำดังที่เขาคาดไว้จริง ๆ
“พี่หลิงซี! เหตุใดท่านจึงมาที่นี่ด้วย?” เสี่ยวหู่เห็นเย่หลิงซี พลันยินดี รีบก้าวเข้าไปหา
“ข้าเป็นห่วงว่าเจ้าจะถูกรังแก โชคดีที่ไม่เป็นอะไร” เย่หลิงซีกล่าวเสียงแผ่ว
ดูออกว่าเย่หลิงซีมีพลังบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐานขั้นปลายและขั้นแก่นปลอมแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่อาจสัมผัสได้ตั้งแต่อยู่ในเขตที่พักว่าเสี่ยวหู่กำลังเผชิญปัญหา
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นโฉมหน้าของสหายเต๋าถึงสองครั้ง จึงไม่ได้ขอบคุณต่อหน้า” ลู่ฝานกล่าวพลางประสานมือ “ขอบคุณสหายเต๋าที่มอบตำราให้”
“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย อีกอย่างสหายเต๋าก็มิได้ช่วยเสี่ยวหู่อยู่หรือ?” เย่หลิงซียิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย
ลู่ฝานรู้สึกถูกชะตากับเย่หลิงซีไม่น้อย นางช่วยเหลือเขาโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน อีกทั้งพลังบำเพ็ญก็ไม่ต่ำ นับว่าสมควรคบหา
ถึงกระนั้น ลู่ฝานก็ยังระแวดระวังอยู่บ้าง จึงเอ่ยถามว่า “สหายเต๋าเย่อาศัยอยู่ในตลาดบำเพ็ญมาโดยตลอด หรือว่าก่อเรื่องยุ่งยากบางอย่างขึ้นข้างนอก จึงมาหลบภัยที่นี่?”
ได้ยินเช่นนั้น เย่หลิงซีเหลือบมองเสี่ยวหู่ ก่อนตำหนิอย่างไม่พอใจ “เจ้าหนูนี่ พูดทุกเรื่องออกไปเสียหมด”
“พี่หลิงซี ข้าผิดไปแล้ว แต่พี่ใหญ่ลู่เป็นคนดี ข้ามองคนไม่ผิดหรอก” เสี่ยวหู่เอ่ย
อย่าเห็นว่าเสี่ยวหู่มีอายุเพียงสิบสามหรือสิบสี่ปี แท้จริงแล้วเขาคลุกคลีอยู่ในตลาดบำเพ็ญมาหลายปี พบพานผู้บำเพ็ญหลากหลาย จึงมีวิจารณญาณในการดูคนอยู่ไม่น้อย