ทว่า ยิ่งวิตกสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งบังเกิด
ลู่ฝานกลับถึงกระต๊อบได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม นักพรตขั้นสร้างฐานสองคนที่กลับหน่วยในไปรายงานก่อนหน้าก็มาหาถึงที่
เสียงทะลวงอากาศดังขึ้นสองระลอก นักพรตผมขาวกับนักพรตร่างท้วมก็ยืนอยู่หน้ากระต๊อบแล้ว
หลี่หนิวเห็นอาจารย์อาขั้นสร้างฐานสองท่านมาเยือน ก็รีบออกจากกระต๊อบไปต้อนรับ
ลู่ฝานก็เดินกะเผลกตามไปติด ๆ ทั้งคู่ทำความเคารพอาจารย์อาขั้นสร้างฐานอย่างนบนอบ
“ศิษย์คารวะอาจารย์อา” ลู่ฝานกับหลี่หนิวรีบประสานมือโค้งคำนับ แสดงความเคารพยำเกรง
นักพรตผมขาวมองขาเป๋ของลู่ฝาน กล่าวว่า “เจ้าก็คือศิษย์สำนักนอกกระจอกที่ตามศิษย์พี่โม่กลับเขาหลังเมื่อสองเดือนก่อนหรือ”
“ขอรับ” ลู่ฝานไม่ยโสแต่ก็ไม่กลัวเกรง ตอบอย่างสงบ
“ศิษย์พี่โม่ดับนั่งสมาธิเมื่อใด เจ้ารู้หรือไม่” นักพรตผมขาวซักต่อ
ถูกถามกะทันหัน ลู่ฝานตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ดับนั่งสมาธิ? อาจารย์อาโม่ดับนั่งสมาธิหรือขอรับ”
“ไย เจ้าไม่รู้หรือ” นักพรตผมขาวขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าว
“เมื่อเดือนก่อน ศิษย์ได้รับมอบหมายงานจากอาจารย์อาโม่ให้เข้าไปในถ้ำพำนัก แต่ศิษย์ยังทำงานไม่เสร็จ อาจารย์อาโม่ก็มอบแต้มบำเพ็ญให้ศิษย์หนึ่งพันแต้ม บอกว่าจะเก็บตัวบำเพ็ญ ให้ศิษย์ออกมาก่อน”
“หลังจากนั้น ศิษย์ก็พักอยู่ในกระต๊อบตลอด”
ลู่ฝานเกรงอีกฝ่ายไม่เชื่อ จึงล้วงป้ายสีเงินออกมาจากอกเสื้อ
เห็นดังนั้น นักพรตผมขาวก็ขมวดคิ้วแน่น ถามต่อว่า “ก่อนศิษย์พี่โม่เก็บตัว ถุงเก็บของของเขาอยู่กับตัวหรือไม่”
ที่ถามถึงเพียงนี้ นักพรตผมขาวก็มิได้สงสัยว่าลู่ฝานเกี่ยวข้องกับการดับนั่งสมาธิของโม่หลีอีก เพราะนักพรตขั้นฝึกปราณชั้นหก ทั้งยังขาเป๋ แค่ระดับพลังเช่นนี้ ย่อมมิอาจเป็นคู่ต่อสู้ของโม่หลีได้เด็ดขาด