ตามจริงแล้ว ลู่ฝานก็ไม่ได้เจ้าเล่ห์เพทุบายมาตั้งแต่กำเนิด ผู้คนมักกล่าวว่า เด็กบ้านจนย่อมโตเร็วกว่าคนอื่น
ลู่ฝานนั้นสู้เด็กบ้านจนก็ไม่ได้ ตั้งแต่เล็กถูกดูแคลนเหยียดหยามสารพัด หากไม่รู้จักโลก ไม่อาจปรับตัวเข้ากับผู้คน ก็คงตายไปหลายร้อยครั้งแล้ว
เบื้องหลังการรับมือผู้คนแทบทุกครา ล้วนเป็นประสบการณ์ที่ลู่ฝานเกือบถูกตีตายแลกมา
"ฮ่าฮ่า ดี ดี เจ้ามีใจกตัญญูหาได้ยากยิ่ง ภายหน้าหากข้าบรรลุขั้นแก่นทอง จะช่วยเหลือเจ้าบ้าง" ผู้ดูแลหม่ากล่าวพลางหัวเราะ
แม้ผู้ดูแลหม่าโบยข้าห้าแส้ จนเกือบตายคามือ แต่ก็เป็นเพราะถูกเอี๋ยนหรูอวี้บีบคั้น
ลู่ฝานจะไปอาฆาตผู้ดูแลหม่าเพราะเรื่องเล็กน้อยนี้ก็หาไม่ หากคิดจะอาฆาตจริง คนทั้งสำนักเต๋าเก้าในสิบส่วนก็คงเป็นศัตรูของลู่ฝานไปหมด
เพราะนอกจากบรรพชนแก่นทองและขั้นปฐมกำเนิดแล้ว ศิษย์สำนักนอกหน่วยในคนอื่นล้วนเคยรังแกเขามาทั้งสิ้น
"ขอบคุณผู้ดูแลหม่า" ลู่ฝานประสานมือคารวะพร้อมรอยยิ้ม
จากนั้นผู้ดูแลหม่าเก็บโอสถกู้หยวนยี่สิบเม็ด ก่อนจะเหาะกระบี่จากไป
เมื่อเห็นผู้ดูแลหม่าไปแล้ว หลี่หนิวที่คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่กับพื้นจึงลุกขึ้นยืน "ท่านผู้บรรลุขั้นสร้างฐานพวกนี้ ช่างน่ากลัวเสียจริง"
"วางใจเถิด ต่อไปข้าจะดูแลเจ้าเอง" ลู่ฝานตบไหล่หลี่หนิวพลางหัวเราะ
ฟังคำนี้ หลี่หนิวก็ตื่นเต้นยินดี "ฮี่ฮี่ มีศิษย์พี่คอยอุปถัมภ์ ข้าคงได้ตายดีในภายหน้า"
คำพูดของหลี่หนิวทำให้คนได้ยินอดถอนใจไม่ได้ อันที่จริงนี่คือชะตากรรมของผู้มีรากวิญญาณผสม