เมื่อเห็นว่าเศษวิญญาณของตนกำลังสลาย โม่หลีในยามนี้ก็ยอมแพ้ที่จะลงมือต่อไป เพราะถึงจะลงมือจริง ก็ไม่อาจสังหารลู่ฝานได้อีก
"เจ้าเด็กน้อย ใช้ขั้นฝึกปราณบงการจื่อเยวียนขั้นแก่นทองคำสังหารข้าที่อยู่ขอบเขตแก่นปลอม นับว่าเป็นคนแรกตั้งแต่โบราณกาลมาแล้ว"
"จื่อเยวียนตกอยู่ในมือเจ้าแล้ว โปรดอย่ามองนางเป็นเพียงอาวุธสังหาร จงปฏิบัติต่อนางอย่างดีเถิด"
โม่หลีในยามนี้ใกล้จะสลายสิ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงโรยแรง
ส่วนลู่ฝานก็ฝืนข่มสติ กล่าวว่า "ท่านใช้นางสังหารผู้คนมาน้อยแล้วหรือ?"
โม่หลีมองลู่ฝาน และในที่สุดก็สลายหายไปโดยสิ้นเชิง
ส่วนลู่ฝานก็ไม่อาจพยุงต่อไปได้อีก จึงร่วงลงไปกองกับพื้น
ณ ยามนี้ ถ้ำแห่งนี้กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
...
ที่ลู่ฝานล้มลงครานี้ มิใช่แค่วันสองวัน แต่เป็นการไร้สติสัมปชัญญะ เปรียบเสมือนตายไปแล้วถึงยี่สิบวันเต็ม ๆ!
ต้องขอบคุณปราณจากขั้นฝึกปราณชั้นยี่สิบที่ค้ำจุน หากอ่อนลงแม้เพียงขั้นเดียว เขาต้องตายแน่นอน
ในคืนของวันที่ยี่สิบ ลู่ฝานจึงได้ค่อย ๆ ลืมตาตื่น เมื่อพบว่าตนยังไม่ตาย ก็เผยรอยยิ้มออกมาจากใจ
แต่เส้นผมของเขาในยามนี้กลับมีสีขาวแทรกขึ้นหลายปอย เนื่องจากสูญเสียปราณแท้ไปแปดสิบปีในคราวเดียว หากเขาอายุมากกว่านี้สักหน่อย คาดว่าคงแก่ตายไปแล้ว
"ดูเหมือนว่าการข้ามขั้นต่อต้านสังหาร ราคาที่ต้องจ่ายก็ไม่น้อยเลย" ลู่ฝานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
การต่อต้านสังหารครั้งนี้ ล้วนเกิดจากการซ้อนทับของความบังเอิญนานาประการจึงสำเร็จ
หากลู่ฝานไม่ใช่ขั้นฝึกปราณชั้นยี่สิบ หรือควบคุมจื่อเยวียนได้ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ โม่หลีก็ใช่ว่าอายุขัยจะถึงกำหนด หากเกาะเกี่ยวข้อใดข้อหนึ่งได้ ลู่ฝานก็คงดับสูญสิ้นแล้ว