เมื่อต้องเผชิญกับหมัดปราณแท้แกร่งกล้าที่อวี๋เฮ่อปล่อยออกมาพร้อมต้านทานกล่องสมบัติแสงรุ้ง ลู่ฝานไหนเลยจะกล้ารับไว้ตรง ๆ เขารีบสร้างโล่ปราณวิญญาณขึ้นมาคุ้มกาย พร้อมเร่งกระจกแปดสมบัติเต็มกำลัง
ตูม!
ทว่าถึงจะมีปราการป้องกันถึงสองชั้น การโจมตีของอวี๋เฮ่อที่กำลังเดือดดาลก็ยังซัดลู่ฝานกระเด็นออกไป กระจกแปดสมบัติเองก็ถูกกระแทกปลิวไปไกลหลายสิบเมตร!
ครืน!
เสียงดังสนั่น ร่างของลู่ฝานกระแทกทะลุกำแพงเข้าไปอย่างจัง เลือดลมภายในกายปั่นป่วนขึ้นมาทันที
เมื่อไร้ผู้ควบคุม กล่องสมบัติแสงรุ้งก็ร่วงลงพื้นในชั่วพริบตา
เห็นลู่ฝานถูกซัดจนมีสภาพน่าอนาถ อวี๋เฮ่อก็ยิ่งมั่นใจขึ้นมา รีบวางท่าผู้อาวุโสแล้วเหยียบอากาศเดินมา พลางกล่าวว่า “เจ้าหนู การต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญ แม้แต่การข้ามขั้นยังยากลำบาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการข้ามขอบเขต ต่อให้เจ้ามีวิธีการมากมาย สุดท้ายก็เป็นเพียงคนรุ่นเยาว์ขั้นสร้างฐานเท่านั้น!”
ลู่ฝานดิ้นรนออกมาจากกำแพง ก่อนร่างจะร่วงลงพื้นอย่างหนัก โชคดีที่ยังพอฝืนยืนหยัดได้ จากนั้นเขาก็สะบัดมือเรียกกระบี่อู๋ซินออกมา ทำท่าราวกับพร้อมสู้จนตัวตาย
“อาวุธวิเศษชั้นยอดทั่วกายเจ้าถูกข้าซัดกระจัดกระจายไปหมด ยังคิดจะสู้จนตัวตายอีกหรือ?” เมื่อเห็นลู่ฝานทำท่าไม่ยอมจำนนแม้ต้องตาย อวี๋เฮ่อก็สะบัดมือปล่อยตราประทับขนาดใหญ่ออกมา
หึ่ง!
ตราประทับขนาดใหญ่ขยายใหญ่ขึ้น ก่อนลอยค้างเหนือศีรษะลู่ฝาน แล้วแผ่พลังสะกดทับลงมาเป็นระลอก!
หึ่ง ๆ ๆ!
แรงกระแทกซัดมาเป็นระลอก กดลู่ฝานจนเงยหน้าไม่ขึ้น เขาทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ถูกตรึงไว้กับที่อย่างสมบูรณ์
อวี๋เฮ่อเห็นลู่ฝานถูกควบคุมไว้แล้ว จึงเหยียบอากาศเดินเข้าหาทีละก้าว “เจ้าหนู สู้มาถึงขั้นนี้ได้ ก็นับว่าเจ้ามีสิทธิ์ภาคภูมิใจแล้ว”