ความคิดของลู่ฝานนั้นช่างไร้เดียงสา ทว่าเขายังไม่ทันเหาะหนี เงาผีเฒ่าก็พลันสะบัดมือซัดกลุ่มควันดำเข้าใส่เขา!
ปัง!
ร่างของลู่ฝานเซถลาไปเล็กน้อยจากการโจมตี แต่ดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ? เขาถึงกับงุนงงไปหมด เอ่ยว่า “ประมุขสำนัก! ท่าน...”
“ศิษย์หลานคนดี น้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์นี้สำคัญยิ่ง ข้าจึงจำต้องลงคำสาปใจเหี่ยวไว้ในร่างเจ้า แต่ไม่ต้องกังวล อีก 10 วันจงมาพบข้าตามกำหนด แล้วข้าจะถอนคำสาปคืนอิสรภาพให้เจ้าโดยทันที!” เงาผีเฒ่ากล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของลู่ฝานพลันกระตุก ไอ้เฒ่านี่! ถึงกับลงคำสาปใจเหี่ยวใส่เขาแล้วหรือ?
สมแล้วที่มีชีวิตอยู่มาจนปูนนี้ ไม่มีใครโง่สักคน! เกรงว่าเงาผีเฒ่าคงเดาได้แล้วว่าเขาเข้าสำนักโลหิตวิญญาณเพื่อแย่งชิงน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์
แต่เวลานี้ลู่ฝานไม่มีโอกาสคิดมาก รีบแสดงความภักดีทันที “ประมุขสำนักโปรดวางใจ ศิษย์จะไปถึงตามกำหนดแน่นอน!”
“ดี รีบไปเสีย! ข้าจะถ่วงเจ้าพวกนักพรตเฒ่านี่ไว้เอง!” เงาผีเฒ่าตวาด
ซ่งจื้อหย่วนในเวลานี้เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เห็นได้ชัดว่าโกรธถึงขีดสุด “สังหารผู้อาวุโสแห่งสำนักปราณเดียวของข้าแล้ว คิดจะหนีไปได้หรือ?”
ซ่งจื้อหย่วนยกกระบี่ทองขึ้น ฟาดปราณกระบี่สีทองสายหนึ่งไปทางลู่ฝานอย่างรุนแรง
“ฮึ! นักพรตเฒ่า เจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว!” เงาผีเฒ่าเร่งเร้าปราณศพเซินหลัวให้แปรเปลี่ยนเป็นหัวกะโหลกขนาดมหึมา พุ่งเข้าปะทะปราณกระบี่สีทองในพริบตา
ตูม!
แรงระเบิดอันรุนแรงเกือบซัดลู่ฝานปลิวอีกครั้ง แต่เวลานี้เขาไม่สนใจสิ่งอื่นแล้ว เร่งปีกวายุพุ่งหนีไปไกลสุดกำลัง