ลู่ฝานที่เหินลงไปในหลุมยุบเบื้องล่างในยามนี้ร้อนใจดั่งไฟสุมอก เขาทำได้เพียงเร่งพลังปีกวายุไล่ตามอวี๋เฮ่อสุดกำลัง
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ในที่สุดเขาก็เหินลงมาถึงใต้หลุมยุบ เบื้องหน้าพลันเปิดกว้าง
ใต้หลุมยุบทั้งหมดคล้ายถ้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ที่ถูกคว้านจนกลวง เพดานด้านบนมีหินงอกห้อยระย้าอยู่ไม่น้อย
หินเหล่านั้นที่ห้อยกลับหัวส่องประกายระยิบระยับ ประหนึ่งเต้นตามจังหวะชีพจร
ใจกลางพื้นที่ใต้ดินอันกว้างใหญ่ มีหินงอกขนาดมหึมาห้อยลงมาจากเพดาน ใต้หินงอกนั้นวางชามหินใบหนึ่งไว้
ภายในชามมีของเหลวสีเขียวเปล่งแสงประหลาดอยู่เกือบครึ่งชาม
ของเหลวนี้คือน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ที่รวบรวมชีพจรภูเขาทั้งลูกไว้ ต้องใช้เวลาหลายร้อยปีจึงจะควบแน่นได้สักหยด! แต่ในชามหินใบนี้กลับมีน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์อยู่ถึงยี่สิบหยด!
ยามนี้อวี๋เฮ่อเดินไปถึงข้างชามหินแล้ว เตรียมจะนำขวดหยกออกมาเก็บน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ทั้งหมด
ถึงอย่างไร หากโชคดี น้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ยี่สิบหยดนี้ก็เพียงพอให้สำนักปราณเดียวมีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเพิ่มขึ้นอีกหลายคน
ทว่าอวี๋เฮ่อยังไม่ทันลงมือ ญาณทิพย์ของเขาก็ตรวจพบเงาร่างสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาจากด้านหลังด้วยความเร็วสูงยิ่ง
“หืม?” อวี๋เฮ่อตกใจทันที ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบและถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ได้ชิงน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ไป ลู่ฝานจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วร่อนลงเบื้องหน้าอวี๋เฮ่อ
“เจ้าหนู ผู้ดูแลอู๋อยู่ที่ไหน?” อวี๋เฮ่อเห็นลู่ฝานแล้วพลันตกตะลึงไปเล็กน้อย
“ลงไปอยู่เป็นเพื่อนศิษย์พี่ของข้าแล้ว” ลู่ฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง