ยามนี้จื่อเยวียนมีแขนขวาครบสมบูรณ์แล้ว พลังต่อสู้ไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองในสภาวะปกติ
เวลาผ่านมาหลายปี ในที่สุดเรื่องหนึ่งที่ลู่ฝานค้างคาใจก็คลี่คลายลง
เมื่อมองจื่อเยวียนที่มีชีวิตชีวาประหนึ่งมีชีวิต ใบหน้างดงามประณีต ลู่ฝานก็อดเดินเข้าไปบีบแก้มนางไม่ได้
อย่างน้อยด้านรูปโฉม นางก็ทัดเทียมหวังชิงจู๋ได้ หรือกระทั่งทำให้ลู่ฝานเกิดความคิดวาบหวามขึ้นมา
“หากเจ้าไม่ใช่หุ่นเชิดก็คงดี” ลู่ฝานชื่นชมผลงานชิ้นเอกเบื้องหน้า ทว่าชั่วอึดใจถัดมาก็พลันรู้ตัวว่าทำเรื่องโง่เขลาเสียแล้ว
หากจื่อเยวียนไม่ใช่หุ่นเชิด แล้วเขากล้าล่วงเกินผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเช่นนี้ อีกฝ่ายคงยกมือสังหารเขาได้ในพริบตา
“แม้จะสมบูรณ์แบบมากพอแล้ว แต่ดวงตาที่ไร้ประกายชีวิตคู่นี้กลับดูว่างเปล่าอยู่บ้าง”
“หากเผยตัวในสภาพเช่นนี้ คนอื่นคงมองออกได้ง่ายว่านางเป็นหุ่นเชิด”
ลู่ฝานลูบคาง ก่อนจะหันไปมองม่านแพรสีทองผืนหนึ่งในถ้ำพำนัก เขายกมือฉีกม่านออกมาเป็นแถบ แล้วนำไปพันปิดดวงตาของจื่อเยวียน
เมื่อใช้แพรปิดตาเช่นนี้ ก็ดูไร้พิรุธแทบไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองตัวจริง ทั้งยังเพิ่มความลึกลับขึ้นอีกเล็กน้อย
“คราวนี้ก็ไม่ต่างจากคนจริงแล้ว” ลู่ฝานยิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือเก็บจื่อเยวียนเข้าไปในถุงเก็บของ
จากนั้นเขาหยิบเตาเติมฟ้าออกมา ใช้พลังที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้ายจำลองโอสถสร้างฐาน 10 เม็ด ตั้งใจจะนำโอสถสร้างฐานทั้ง 10 เม็ดนี้ไปแลกแก่นปีศาจก่อน
ต่อมาเขาก็นำตำราวิชายุคบรรพกาลเล่มนั้นออกมาจากถุงเก็บของ ในเมื่อจะหาคนมาแปล ย่อมไม่อาจนำตำราออกไปทั้งเล่มได้
เขาจึงคัดลอกเพียงชื่อวิชาลงบนกระดาษขาว ดูว่าจะพบผู้รู้ภาษานี้หรือไม่