แต่ยังมีปัญหาอยู่อีกข้อ นั่นคือต้องฟื้นฟูแขนที่ขาดของจื่อเยวียนให้สมบูรณ์เสียก่อน
เมื่อจื่อเยวียนไม่อยู่ในสภาพหุ่นเชิดแขนขาดแล้ว พลังต่อสู้ตามปกติของนางก็แทบไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรกทั่วไป
หลังจากคิดถึงขั้นตอนต่อไปเรียบร้อย ลู่ฝานก็ตัดสินใจออกจากสำนักเต๋าสักระยะหนึ่ง
ถึงอย่างไร ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาห่วงหาในสำนักเต๋าก็คือหวังชิงจู๋ ทว่าครั้งนี้นางเข้าปิดด่านบำเพ็ญ คงไม่อาจออกมาได้ในเวลาอันใกล้
นับเป็นโอกาสให้ลู่ฝานได้ใช้เวลาจัดการธุระของตนเองพอดี
ในเมื่อจะเดินทางไกล ลู่ฝานย่อมต้องแจ้งทางสำนักเสียก่อน เขาเองก็ไม่รู้จักใครคนอื่น จึงไปหาผู้ดูแลหม่า
“ศิษย์น้องลู่จะออกไปสักระยะหรือ?” ผู้ดูแลหม่าชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินว่าลู่ฝานจะออกไปข้างนอก
“ใช่แล้ว ตอนนี้ข้าบรรลุขั้นสร้างฐานระยะแรกแล้ว พอมีความสามารถป้องกันตัวอยู่บ้าง จึงคิดจะทำตามศิษย์พี่หวัง ออกไปแสวงหาโชควาสนา” ลู่ฝานเอ่ย
“ก็ดี ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องก้าวออกไปในสักวัน ตอนนี้เจ้าเป็นผู้ดูแลของสำนักเต๋า หากออกไปพบปัญหา ก็เปิดเผยฐานะได้โดยตรง” ผู้ดูแลหม่าพยักหน้า
“ศิษย์พี่ หากศิษย์พี่หญิงออกจากด่านแล้ว ก็ส่งกระแสจิตมาบอกข้า ข้าจะกลับมา” ลู่ฝานหยิบยันต์สื่อสารแผ่นหนึ่งออกมา เป็นแผ่นที่หวังชิงจู๋มอบให้ก่อนหน้านี้ หลังประทับรอยวิญญาณของตนลงไปแล้ว เขาก็ส่งให้ผู้ดูแลหม่า
“ได้แน่นอน ข้าคงไม่ไปส่งไกล ขอให้ศิษย์น้องได้พบโชควาสนาอันยิ่งใหญ่” ผู้ดูแลหม่าประสานมือคารวะ
ลู่ฝานคารวะตอบ จากนั้นก็ทะยานขึ้นกระบี่บิน พุ่งออกไปยังโลกภายนอก