ลู่ฝานทำให้กู่ซั่วบาดเจ็บสาหัสในกระบวนท่าเดียว ย่อมไม่คิดเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ เขาสะบัดมือเรียกกระบี่กลืนแสงออกมา ก่อนพุ่งทะยานลงไปหากู่ซั่วเบื้องล่างทันที
เวลานี้กู่ซั่วถูกลู่ฝานลอบเล่นงานจนบาดเจ็บหนัก ยังไม่ทันได้หายใจให้ทั่วท้อง ก็เห็นอีกฝ่ายถือกระบี่พุ่งเข้ามาอีกครั้ง จึงรีบโคจรพลังวิญญาณข่มอาการบาดเจ็บ เตรียมรับมือ
“กล้าทำร้ายท่านอาสามของข้า! ไอ้สารเลว!” สีหน้ากู่เฉินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาทะยานตัวขึ้นทันที ชูดาบยาวแล้วพุ่งเข้าไป
“กลับมา!” เมื่อเห็นกู่เฉินพุ่งออกไป กู่ซั่วก็หน้าถอดสี รีบตวาดเรียก
ทว่ากู่เฉินที่กำลังเดือดดาลย่อมไม่ฟังคำใด เขาคิดเพียงรีบสังหารลู่ฝานให้ได้โดยเร็ว
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกู่เฉินที่พุ่งเข้ามาอีกครั้ง ลู่ฝานก็ไม่ปรานีแม้แต่น้อย เขาสะบัดมือปล่อยเจียวไม้ออกไป พันรัดกู่เฉินไว้กลางอากาศทันที
“สหายเต๋ากู่ ชาติหน้าจงระวังตัวให้ดี!” สิ้นเสียง ลู่ฝานก็ยกสองนิ้วขึ้นอย่างฉับพลัน จ่อไปยังกะโหลกของกู่เฉิน
หึ่ง!
ปราณมารบริสุทธิ์กลุ่มหนึ่งพลันวนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้ว ชั่วพริบตานั้น แสงมารสายหนึ่งก็พุ่งทะลวงออกมา จนฟ้าดินเปลี่ยนสี!
พรวด...
ดัชนีมายามารพุ่งทะลวงศีรษะกู่เฉินโดยตรง เขาไม่ทันได้ตอบสนองด้วยซ้ำ ศีรษะก็ถูกเจาะเป็นรูเลือดในพริบตา!
ดวงตากู่เฉินเหลือกขาว ศีรษะห้อยตกลงมา สิ้นลมหายใจอย่างสิ้นเชิง...
ต่อจากนั้น แก่นทองของกู่เฉินก็พุ่งออกจากร่างพร้อมเสี้ยววิญญาณตกค้าง ทว่าลู่ฝานกลับโยนห่วงทองออกมา ควบคุมทั้งแก่นทอง ถุงเก็บของ และเสี้ยววิญญาณตกค้างของกู่เฉินไว้ จากนั้นเก็บทุกอย่างลงถุงเก็บของในคราวเดียว เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว!