เมื่อเห็นลู่ฝานจากไป เฉินเสวียนหลี่ก็ยังคงละสายตาไม่ได้อยู่เนิ่นนาน "เฮ้อ น่าเสียดาย ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานที่มีพลังเช่นนี้ กลับไม่อาจดึงมาเข้าร่วมกับเฉินเจียเป่าได้"
"ท่านหัวหน้าตระกูล พวกผู้บำเพ็ญอิสระที่มีฝีมือเช่นนี้ ย่อมไม่ยอมอยู่กับที่แห่งใด พวกเขาชอบท่องเที่ยวไปทั่วเพื่อแสวงหาโอกาส" ผู้บำเพ็ญในตระกูลคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว พวกเจ้าก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม อีกเก้าวันจะไปเขาฟ้าคะนอง ข้าจะหาทางคุ้มครองให้พวกเจ้าออกมา"
"เฉินเจียเป่าของเรามีข้าตายไปคนเดียวก็เพียงพอแล้ว จะขาดเชื้อสายไม่ได้"
เฉินเสวียนหลี่ดูจะรู้ดีว่าด้วยสภาพร่างกายที่ทรุดโทรมใกล้ดับสิ้นเช่นนี้ หากเข้าร่วมประชุมล้างมาร ต่อให้ไม่ตายที่นั่น กลับมาก็คงต้องดับนั่งสมาธิเป็นแน่
"ท่านหัวหน้าตระกูล พวกเราจะไปหาสมุนไพรยืดอายุให้ท่าน ท่านยังมีชีวิตต่อไปได้อีกยี่สิบปีแน่" ผู้บำเพ็ญในตระกูลคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"อย่าปลอบใจข้าเลย ตระกูลเล็กที่ไม่มีทั้งทรัพยากรและผู้หนุนหลังอย่างเรา อายุยืนถึงสองร้อยปีกว่าแล้ว ยังจะมีอะไรไม่พอใจอีก" เฉินเสวียนหลี่กล่าวจบก็โบกมือ หันหลังเดินจากไป
ในเวลาเดียวกัน
ณ ลานเรือนแห่งหนึ่ง ไป๋โหรวเอ๋อจ้องมองเส้นรุ้งพลังปราณที่ลู่ฝานทิ้งไว้บนฟ้าเมื่อยามจากไป แววตาฉายแววซับซ้อนหลายส่วน
เฉินเหยาเอ๋อที่นอนพังพาบอยู่ในศาลาริมน้ำ เอามือเล็ก ๆ เท้าคางพลางหยอกเย้าว่า "พี่ไป๋ชอบท่านรุ่นพี่ผู้นั้นหรือไม่"
"เด็กโง่เอ๊ย ข้ากับท่านรุ่นพี่ก็แค่พบหน้ากันเพียงครั้งเดียว จะชอบได้อย่างไร เพียงแต่ได้พบท่านผู้ไม่ถือตัวเป็นผู้สูงส่ง ทั้งยังพูดคุยถูกคอกับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณอย่างข้าได้ไม่ยาก"