การประชุมล้างมารใกล้เข้ามา หวังชิงจู๋เพื่อให้ลู่ฝานมีวิธีรักษาชีวิตมากขึ้น จึงจัดให้เขาพำนักในตำหนักผู้ดูแล
เดิมทีไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ว่าเมื่อเรื่องนี้ตกไปอยู่ในสายตาผู้บำเพ็ญบางคนของสำนักนอก มันกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
แทบทุกศิษย์สำนักนอกล้วนเห็นลู่ฝานเดินกะเผลกไปมาในตำหนักผู้ดูแลที่หวังชิงจู๋พำนักอยู่
เรื่องนี้ทำให้ศิษย์สำนักนอกจำนวนไม่น้อยอิจฉาจนตัวสั่น ต่างพากันมารวมตัวกันไม่ไกลจากตำหนักผู้ดูแล กระซิบกระซาบกัน
“เฮ่อ เจ้าขาเป๋นี่มันดีตรงไหน ถึงได้ให้อาจารย์อาหวังอบรมสั่งสอนด้วยตัวเอง แล้วยังพักอยู่ด้วยกัน!”
“ก็ใช่น่ะสิ เจ้าหมอนี่เกือบสามสิบปีถึงขั้นฝึกปราณชั้นสิบ พรสวรรค์แย่แทบตาย แล้วมันมีดีอะไร”
“เฮ้ย พวกเจ้าว่า เจ้าขาเป๋นี่จะเป็นลูกนอกสมรสของอาจารย์อาหวังรึเปล่า”
“จึ๊ ๆ อย่าว่าไป มีทางเป็นไปได้จริง! เพราะนอกจากลูกนอกสมรสแล้ว ข้านึกไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมอาจารย์อาหวังถึงไปสนใจเจ้าขาเป๋”
ขณะที่ศิษย์ชายหญิงหลายคนกำลังกระซิบกระซาบกัน จู่ ๆ แรงกดดันขั้นสร้างฐานก็โถมเข้าใส่
ศิษย์สำนักนอกสองสามคนตกใจ รีบหันกลับไป เห็นผู้ดูแลหม่าเดินมา หน้าบึ้งตึง สีหน้าไม่น่าดู ต่างก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที
“พวกเจ้าไม่มีอะไรทำรึไง มาเพ้อเจ้ออะไรกันตรงนี้!”
“ผู้ดูแลหวังเป็นผู้บริสุทธิ์ดุจหยกใส รักษากายใจให้ผุดผ่องมาโดยตลอด จะมีลูกนอกสมรสได้อย่างไร! ถ้าข้าได้ยินคำพูดไร้สาระแบบนี้อีก ข้าจะตัดลิ้นพวกเจ้า!”
ผู้ดูแลหม่าแผดเสียงเย็น
“ผู้ดูแลหม่ายกโทษด้วย พวกเราอิจฉาศิษย์พี่ลู่ เลยพล่ามไปอย่างนั้น!” ศิษย์สำนักนอกคนหนึ่งตัวสั่นงันงก