ลู่ฝานจึงเอ่ยขึ้นว่า «ได้มาโดยบังเอิญ สหายเต๋าพอจะช่วยแปลให้ข้าได้หรือไม่?»
«ข้าไม่มีเวลา แต่เห็นแก่ที่เจ้าดีกับเสี่ยวหู่ ข้าจะมอบตำราภาษามารให้เจ้าสักสองสามเล่ม เจ้าจงนำไปแปลเองเถิด» หลังหญิงสาวพูดจบ เสี่ยวหู่ก็หอบตำราหนาเตอะหลายเล่มเดินออกมาจากอาคารหลังเล็ก
ลู่ฝานรับตำรามา เห็นว่าเป็นพจนานุกรมภาษามาร จึงเก็บลงถุงเก็บของอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนประสานมือกล่าว «ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยเหลือ! ข้ามีโอสถสร้างฐานอยู่เม็ดหนึ่ง ขอใช้เป็นของตอบแทน โปรดรับไว้ด้วย»
ลู่ฝานไม่ชอบติดค้างน้ำใจผู้ใดมาแต่ไหนแต่ไร เมื่ออีกฝ่ายมอบพจนานุกรมภาษามารให้เขาทั้งชุด เขาย่อมต้องตอบแทนบ้าง
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ขาดหินวิญญาณ เช่นนั้นก็มอบโอสถสร้างฐานให้ได้เท่านั้น
ทว่าที่น่าประหลาดใจคือ หญิงสาวดูไม่สนใจโอสถสร้างฐานแม้แต่น้อย นางเอ่ยว่า «ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ หากอยากขอบคุณจริง ๆ ก็ให้หินวิญญาณเสี่ยวหู่เพิ่มอีกสักหน่อย»
เมื่อพูดจบ ประตูอาคารหลังเล็กก็ปิดลงอีกครั้ง หญิงสาวไม่เอ่ยปากอีกเลย ตั้งแต่ต้นจนจบลู่ฝานก็ไม่ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง
อีกฝ่ายไม่เอาหินวิญญาณ ทั้งยังไม่เอาโอสถสร้างฐาน คาดว่าระดับบำเพ็ญของนางน่าจะอยู่ในขั้นสร้างฐาน นี่เป็นเพียงการคาดเดาของลู่ฝาน เขาไม่ได้ปล่อยญาณทิพย์ไปตรวจสอบ เพราะการทำเช่นนั้นย่อมเสียมารยาทอย่างยิ่ง
ในเมื่ออีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น ลู่ฝานก็ไม่ตระหนี่ เขาหยิบหินวิญญาณออกมาสิบกว่าก้อนแล้วกล่าวว่า «เสี่ยวหู่ ถือเสียว่าเป็นค่าแนะนำของเจ้า»
เมื่อเห็นหินวิญญาณสิบกว่าก้อน เสี่ยวหู่ก็เผยสีหน้าตื่นเต้นทันที «ขอบคุณผู้อาวุโส!»
จากนั้นลู่ฝานก็ออกจากอาคารหลังเล็กไปพร้อมเสี่ยวหู่