กลับถึงกระต๊อบ หลี่หนิวซึ่งรออยู่นานจนร้อนใจ เมื่อเห็นลู่ฝานกลับมาจึงรีบเข้าไปหา
“ศิษย์พี่! ภารกิจรับมาแล้วหรือยัง” หลี่หนิวเอ่ยถาม
“อืม เป็นภารกิจง่าย ๆ สังหารอสูรหิมะขั้นหนึ่ง เจ้าจะทำหรือไม่ก็ได้ แต่จำต้องกลับมาภายในเจ็ดวัน”
“เพราะข้าใช้สิทธิ์ของข้ารับภารกิจแทนเจ้า หากไม่กลับมา สิ่งที่ถูกเพิกถอนก็คือสิทธิ์ของข้า”
ลู่ฝานยื่นป้ายออกจากเขาใส่มือหลี่หนิว พลางกล่าว
“ศิษย์พี่วางใจเถิด ข้าจัดการฝังศพบิดา ดูแลมารดาและน้องสาวเรียบร้อยภายในห้าวัน จากนั้นจะกลับมา ไม่ทำให้ศิษย์พี่ลำบากใจ” หลี่หนิวพยักหน้า
“ดี กลับไปเร็วเถิด” ลู่ฝานพยักหน้า
หลี่หนิวถือป้ายตราเตรียมจะจากไป
“ประเดี๋ยวก่อน” ลู่ฝานเรียกหลี่หนิวไว้ แล้วหยิบอาวุธวิเศษขั้นต่ำที่หวังชิงจู๋มอบให้จากถุงเก็บของออกมา กล่าวว่า “อาวุธวิเศษขั้นต่ำนี้เจ้าถือไว้ป้องกันตัว”
“ศิษย์พี่ นี่มัน…” หลี่หนิวดูเหมือนไม่กล้ารับ
“ถือไว้เถิด” ลู่ฝานยัดใส่มือหลี่หนิว
หลี่หนิวซาบซึ้งยิ่งนัก โค้งคำนับลู่ฝานครั้งหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมกระบี่ยาวอาวุธวิเศษ
เมื่อส่งหลี่หนิวจากไป ลู่ฝานก็ได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าตนทำถูกหรือไม่
แต่ท้ายที่สุดคนทั้งคู่รู้จักกันมาหลายปี นับว่าเป็นพี่น้องที่สนิทใจดุจพี่น้องร่วมสายเลือด หากไม่ช่วยก็ละอายแก่ใจ
หลังจากนั้นลู่ฝานจึงออกจากกระต๊อบ เดินเตร่ไปทั่ว
เพิ่งมารู้ตัวในตอนนี้ว่า ตนเองในสำนักเต๋านอกจากปิดด่านฝึกฝนแล้ว แทบไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
นี่คือสภาพปกติของศิษย์รากวิญญาณผสม ไร้ทั้งมิตรสหาย ไร้ทั้งความสนใจของผู้อาวุโส ยามปกติแม้แต่คนพูดคุยปรับทุกข์ก็ไม่มี เป็นคนโดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์