ลู่ฝานออกจากหอวสันต์ลมมาแล้วก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้ มนุษย์ปุถุชนแม้อายุขัยจะสั้น แต่หากไร้โรคภัย ชีวิตเลื่อนลอยไร้แก่นสารเช่นนั้นช่างน่าอิ่มใจ
แต่หนทางการบำเพ็ญ เมื่อเหยียบย่างแล้วก็ไร้ทางหวนกลับ
ต่างก็มีวิถีเป็นของตนเอง
แม้จะมาถึงอำเภอชิงหนิวแล้ว แต่ลู่ฝานก็ไม่รู้ว่าบ้านหลี่หนิวอยู่แห่งใด
จึงได้แต่ตระเวนไปในอำเภออย่างหัวไร้ทิศทาง พร้อมปลดปล่อยญาณทิพย์เต็มกำลัง ควานหาว่ามีกลิ่นอายของหลี่หนิวในอำเภอหรือไม่
แต่ค้นหาอยู่ครู่ใหญ่ก็ไร้วี่แววของหลี่หนิวเลย ทำให้ลู่ฝานรู้สึกถึงลางร้าย
ทันใดนั้น นายอากรสามนายที่เดินตรวจยามราตรีดูเหมือนจะสังเกตเห็นลู่ฝานที่เอาแต่ชะเง้อมองไปมา จึงเดินเข้าไปขวาง
“เฮ้ย ไอ้หนู ข้าจับตามองเอ็งมาตลอดทาง มัวแต่เหลียวซ้ายแลขวาเดินเตร่ไปมา ดูท่าเอ็งคงไม่ใช่คนดี” นายอากรหัวหน้าสกัดลู่ฝานไว้พลางเอ่ยด้วยท่าทางดุร้าย
“ท่าน...สหาย ข้ามาจากต่างแดนเพื่อเยี่ยมญาติ หาใช่ผู้ร้ายไม่” ลู่ฝานไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายว่ากระไร จึงคารวะพลางตอบไป
“สหายพ่องสิ เรียกท่านนายอากร!” นายอากรหัวหน้าสะบัดหน้าเชิดใส่คำราม
ได้ยินดังนั้น ลู่ฝานสีหน้าไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก กล่าวว่า “ข้าให้เกียรติเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ไสหัวไปซะ!”
ลู่ฝานทนก้มหน้าก้มตาอยู่ในสำนักเป็นสิบกว่าปีเต็มกลืน ออกมานอกสำนักแล้วจะยังมาทนอารมณ์ของมนุษย์ปุถุชนเหล่านี้อีกหรือ
“กล้าดีอย่างไรมาพูดกับข้าเช่นนี้ รนหาที่ตาย! เห็นเจ้าเหมือนโจรสลัดที่ทางการเพิ่งออกประกาศจับ ข้าจะนำตัวกลับไปลงทัณฑ์สถานหนัก!” นายอากรหัวหน้าตวาด