ลู่ฝานนั่งฝึกฝนเช่นนี้ สองปีก็ผ่านไปในพริบตา
ช่วงนี้ลู่ฝานหลอมโอสถบำรุงวิญญาณไปพร้อมกับโอสถกู้หยวน ญาณทิพย์ทั้งแข็งแกร่งและระดับก็ค่อย ๆ เพิ่มพูน
เมื่อปราณถึงขั้นฝึกปราณชั้นที่ยี่สิบเจ็ด ญาณทิพย์ก็บรรลุขั้นสร้างฐานขั้นต้น
ด้วยญาณทิพย์ระดับนี้ สามารถปกคลุมรัศมีสามลี้ หรือคิดเป็นสี่ร้อยห้าสิบจั้ง
พึงรู้ว่าเมื่อครั้งลู่ฝานอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นที่ยี่สิบห้า ขอบเขตญาณทิพย์ยังไม่เกินหนึ่งร้อยแปดสิบจั้ง ตอนนี้นับเป็นก้าวกระโดดครั้งใหญ่หลวง
เมื่อได้ลิ้มรสความหวานล้ำ ลู่ฝานจึงกินโอสถบำรุงวิญญาณอีกเม็ด แล้วคว้าโอสถกู้หยวนหนึ่งกำมือกลืนลงไปด้วย
ตั้งแต่มีเตาหลอมโอสถมหัศจรรย์นี้ ลู่ฝานก็เสพโอสถประดุจกินข้าว หยิบยัดเข้าปากทีละกำมือ
กลายเป็นอสรพิษโอสถโดยสมบูรณ์
ต่อจากนี้ ลู่ฝานใช้เวลาอย่างคุ้มค่าที่สุด
มุ่งทำอยู่สี่เรื่อง
หนึ่ง พัฒนาขั้นฝึกปราณ สอง เพิ่มพูนญาณทิพย์ สาม ฝึกฝนคาถา สี่ อ่านตำราดูดซับความรู้ในโลกเซียน
กลายเป็นจอมบริหารเวลาอย่างแท้จริง ไม่เสียเวลาแม้แต่เสี้ยววินาที
ด้วยการยกระดับที่เกือบจะเป็นบ้าเช่นนี้ ทุกด้านของลู่ฝานล้วนก้าวหน้าดุจพุ่งทะยาน
แม้ภายนอกจะมองเป็นเพียงผู้ฝึกปราณขั้นต่ำต้อย แต่ความสามารถที่แท้จริงหาได้ด้อยไปกว่าผู้ฝึกขั้นสร้างฐานเลย
แล้วการนั่งครั้งนี้ก็ผ่านไปอีกสามปีโดยไม่รู้ตัว เร็วจนลู่ฝานเกือบลืมเลือนแนวคิดเรื่องเวลาไปเสียสิ้น