ไม่นานนัก เถ้าแก่ก็บรรจุยันต์ลงกล่องไม้และยื่นให้กับผู้บำเพ็ญหนุ่มอย่างนอบน้อม “ทั้งหมดหกร้อยห้าสิบก้อนหินวิญญาณ”
“อืม” ผู้บำเพ็ญหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็สะบัดมือนำหินวิญญาณจำนวนมากออกมา เถ้าแก่ก็เร่งเก็บเข้าไปในถุงเก็บของทันที
ภาพนี้ทำให้ลู่ฝานรู้สึกตะลึงงัน ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณสองคนใช้จ่ายหินวิญญาณกว่าหกร้อยก้อนซื้อยันต์อย่างง่ายดาย นับว่าร่ำรวยอย่างยิ่ง
“สหายเต๋าทั้งสอง ในเมื่อซื้อของมามากมายเช่นนี้ ข้าเสนอว่าให้ไปว่าจ้างผู้บำเพ็ญสร้างฐานท่านหนึ่งจากสำนักงานจัดการตลาดนี่แหละให้ช่วยคุ้มครอง ราคาก็ไม่แพง คุ้มครองตลอดทางเพียงห้าสิบก้อนหินวิญญาณเท่านั้น” เถ้าแก่กล่าว
เมื่อได้ยินคำนี้ ผู้บำเพ็ญหนุ่มกลับไม่ได้ให้ความสนใจอะไร ตั้งใจเร่งเสียงให้ดังขึ้นว่า “ไม่จำเป็น อาจารย์อาผู้บำเพ็ญสร้างฐานของข้ารออยู่ข้างนอกแล้ว เรื่องแค่คุ้มครองจะต้องใช้ที่ไหน”
“ฮ่า ๆ ที่แท้ก็เช่นนี้ ดีมาก ดีมาก” เถ้าแกรับคำพลางยิ้มเล็กน้อย แล้วไม่ได้กล่าวอะไรต่อ
“น้องเล็ก พวกเราไปกัน” ผู้บำเพ็ญหนุ่มจูงมือเด็กสาวจากไปอย่างรวดเร็ว
และในตอนนั้นเอง ผู้บำเพ็ญทั้งสามที่เดิมทีเลือกซื้อยันต์อยู่ในร้าน ก็คล้ายกับเตร็ดเตร่เดินออกจากร้านไปอย่างมีทีท่าว่าตั้งใจและไม่ตั้งใจ
เถ้าแก่เมื่อเห็นสองพี่น้องจากไป ก็ได้ส่ายศีรษะ “ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยถึงเพียงนี้ กลับไม่ยอมจ้างผู้คุ้มกันเลยสักคน ช่างเป็นการหาที่ตายแท้ ๆ ”
“ผู้นั้นไม่ได้บอกว่ามีอาจารย์อาผู้บำเพ็ญสร้างฐานหรอกหรือ” ลู่ฝานกล่าว
“การแอบอ้างอำนาจเช่นนี้ข้าเคยเห็นมามากมาย หากมีผู้บำเพ็ญสร้างฐานจริงแท้ จะไม่มีทางปล่อยให้ผู้บำเพ็ญฝึกปราณตัวเล็กสองคนมาซื้อของด้วยตัวเองเด็ดขาด นั่นไม่ใช่การสร้างปัญหาให้ตนเองหรอกหรือ” เถ้าแก่ส่ายศีรษะ มองกลเม็ดเล็ก ๆ ของสองพี่น้องนั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่งอย่างยิ่ง