ศิษย์หนุ่มผู้นั้นย่อมไม่พบตัวลู่ฝานซึ่งอยู่ไกลออกไป แต่กลับประสานมือคารวะรอบทิศพลางกล่าวเสียงดังว่า “ผู้น้อยเฉินจือชิว คนนี้คือน้องสาวเฉินเหยาเอ๋อ พวกข้าเป็นผู้บำเพ็ญแห่งเฉินเจียเป่า ขอบคุณท่านรุ่นพี่ที่ช่วยเหลือ!”
เฉินเหยาเอ๋อที่อยู่ด้านข้างก็เลียนแบบเขาประสานมือคารวะรอบทิศเช่นกัน “ขอบพระคุณท่านรุ่นพี่!”
เมื่อถูกพบเข้า ลู่ฝานก็จนปัญญา จึงส่งกระแสจิตไปว่า “รุ่นเล็ก ทรัพย์สินไม่ควรอวดให้ผู้อื่นรู้ ต่อไปต้องระวังให้ดี ไม่ใช่ทุกครั้งจะโชคดีเช่นนี้”
เมื่อได้ยินลู่ฝานกล่าวเช่นนั้น เฉินจือชิวก็เข้าใจว่าท่านรุ่นพี่ขั้นสร้างฐานผู้นี้ไม่มีเจตนาร้าย จึงรีบประสานมือ “ผู้น้อยรับคำสั่งสอนแล้ว ท่านรุ่นพี่ช่วยชีวิตข้ากับน้องสาวไว้ จะออกมาพบหน้ากันสักหน่อยได้หรือไม่ เฉินเจียเป่าของข้าต้องขอบคุณอย่างงามแน่!”
พอได้ยินคำว่าขอบคุณอย่างงาม ลู่ฝานก็เกิดสนใจขึ้นมาทันที อีกฝ่ายใจกว้างถึงเพียงนี้ อีกทั้งตนยังเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิต คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะให้หินวิญญาณสักหมื่นแปดพัน
“ขอบคุณอย่างงาม? งามแค่ไหน?” ลู่ฝานขี้เกียจอ้อมค้อม ถามไปตรง ๆ
เมื่อได้ยินลู่ฝานพูดเช่นนั้น เฉินจือชิวพลันตื่นเต้นยิ่งนัก รีบกล่าวว่า “เฉินเจียเป่าข้าให้การต้อนรับดี หากท่านรุ่นพี่ยินดีกลับไปกับข้า ข้าจะรายงานเรื่องนี้ให้ท่านเจ้าบ้านทราบ ย่อมมีสินน้ำใจตอบแทนหนักแน่น ไม่ทำให้ท่านรุ่นพี่ผิดหวังเป็นแน่!”
“มีโอสถทำนองโอสถสร้างฐานหรือไม่?” ลู่ฝานถามต่อ
“มี!” เฉินจือชิวตอบโดยไม่ทันคิด