สำนักเต๋า ตำหนักผู้ดูแลสำนักนอก
เมื่อมาถึงตำหนักผู้ดูแล ลู่ฝานก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “อาจารย์อา เมื่อครู่ข้าได้ยินผู้อาวุโสว่านหยางบอกให้ท่านไปพบไท่ซ่างผู้อาวุโส ท่านจะไปพบหรือไม่ไป?”
“จำเป็นต้องไป มิฉะนั้นพวกเราก็คงออกจากสำนักเต๋าไม่ได้” หวังชิงจู๋กล่าว
ได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ศิษย์มีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ ในเมื่ออาจารย์อาตั้งใจจะออกจากสำนักเต๋า เหตุใดไม่ไปบรรลุขั้นแก่นทองที่อื่นเล่า? บัดนี้ท่านบรรลุขั้นแก่นทองในสำนักเต๋า ไท่ซ่างผู้อาวุโสจะยอมปล่อยพวกเราไปหรือ?”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากบรรลุขั้นแก่นทองข้างนอกหรือ? เพียงแต่ขัดขืนไม่ได้” หวังชิงจู๋กล่าว พลางค่อย ๆ เลิกแขนเสื้อ เผยให้เห็นรอยประทับเรืองแสงบนข้อมือเรียวขาวดุจรากบัว
“นี่คือ...” ลู่ฝานพลันตกตะลึง
“นี่คือพันธนาการวิญญาณ ต่อให้ข้าอยู่ที่ใด ไท่ซ่างผู้อาวุโสก็สัมผัสได้”
“แม้คิดหนี พวกเราจะหนีให้พ้นบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดได้อย่างไร”
หวังชิงจู๋ส่ายหน้า ใบหน้าอันงดงามเต็มไปด้วยความจนใจ
ดูท่าลู่ฝานยังประเมินผู้เฒ่าประหลาดขั้นปฐมกำเนิดต่ำเกินไป ในเมื่อไท่ซ่างผู้อาวุโสแห่งสำนักเต๋าคิดใช้หวังชิงจู๋แลกสมบัติต่ออายุขัย ย่อมไม่มีทางปล่อยให้นางจากไปง่าย ๆ
“เช่นนั้นพวกเรายังจะหนีไปได้หรือ?” ลู่ฝานอดกังวลอย่างหนักไม่ได้
“ก็ต้องดูว่าไท่ซ่างผู้อาวุโสจะเห็นแก่ความผูกพันเก่า ๆ แล้วยอมปล่อยข้าไปหรือไม่” หวังชิงจู๋กล่าวอย่างหม่นหมอง
ความจริงแล้ว แม้แต่ตัวหวังชิงจู๋เองก็ยังไม่มั่นใจ เพราะผู้บำเพ็ญที่มีพลังถึงขั้นปฐมกำเนิดย่อมไม่ใช่ผู้บำเพ็ญระดับต่ำอีกต่อไป
แต่เป็นยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งที่สุดซึ่งยืนอยู่บนจุดสูงสุดของชางหลาน ในใจของผู้เฒ่าประหลาดขั้นปฐมกำเนิดเหล่านี้ มีเพียงสองสิ่งที่สำคัญที่สุด คือความสืบต่อของสำนักและอายุขัยของตนเอง