หวังชิงจู๋มองออกเช่นกันว่าเสวียนซวีจื่อไม่มีความคิดจะปล่อยนางไปเลยแม้แต่น้อย ทำให้ใจฮึกเหิมของนางมอดดับลงไปกว่าครึ่งในพริบตา
「ท่านบรรพชน ข้า...」หวังชิงจู๋ยังคิดจะลองเกลี้ยกล่อมอีกสักครั้ง
แต่เสวียนซวีจื่อไม่เปิดโอกาสให้นางเลย เขาเอ่ยว่า「ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องใด ข้าตกลงกับผู้อาวุโสกู่ซินไว้แล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องชีวิต ต่อให้รากฐานแห่งเต๋าเสียหาย เขาก็จะหาวิธีช่วยเจ้าฟื้นฟูพลังบำเพ็ญ」
แม้เสวียนซวีจื่อจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ความหมายในวาจาก็คือ หลังหวังชิงจู๋หล่อเลี้ยงอาวุธแท้ขึ้นมาแล้ว บรรพชนกู่ซินจะช่วยนางฟื้นฟูร่างกาย
มีใครเชื่อคำพูดนี้บ้างหรือไม่? อย่างไรเสีย ลู่ฝานก็เป็นคนแรกที่ไม่เชื่อ เขาเคยเห็นเรื่องนี้ในบันทึกเบ็ดเตล็ดผู้บำเพ็ญเซียน
กายาครรภ์กระบี่ เมื่อหล่อเลี้ยงอาวุธแท้ขึ้นมาได้แล้ว หากถูกนำออกมา อัตราเสียชีวิตจะสูงเกินเก้าส่วน หากต้องการรักษาชีวิตไว้ จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลคุ้มครองชีพจรหัวใจ แต่ถึงอย่างไรก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์อยู่ดี
เมื่อหวังชิงจู๋หล่อเลี้ยงอาวุธแท้สำเร็จ นางก็หมดคุณค่าในการใช้ประโยชน์แล้ว สำนักกระบี่จะทุ่มกำลังทั้งสำนักเพื่อรักษาชีวิตนางอย่างนั้นหรือ?
ไม่มีทางเป็นไปได้!
โดยเฉพาะสำนักที่สืบทอดมานับพันปี รวมถึงปีศาจเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มานับพันปี คนเหล่านี้คิดคำนวณผลได้ผลเสียได้ละเอียดถี่ถ้วนยิ่งกว่าผู้ใด
ขณะที่หวังชิงจู๋กำลังไม่รู้จะทำเช่นไร
「ฮ่า ๆ ๆ สหายเต๋าเสวียน ไม่ได้พบกันหลายสิบปี ยังสบายดีหรือไม่?」
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะห้าวหาญดุจอสนีบาตก็ดังมาจากนอกโถงใหญ่ ทุกคนเห็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวลอยอยู่เหนือท้องฟ้าด้านนอกโถง