หากพูดถึงการเพิ่งพบเย่หลิงซีเป็นครั้งแรกแล้วนัดหมายกันไปแสวงหาโอกาสวาสนา จะถือว่าหุนหันพลันแล่นเกินไปหรือไม่
แต่ลู่ฝานก็มีเหตุผลของตนเอง
ประการแรก พลังบำเพ็ญของเย่หลิงซีอยู่เพียงขั้นสร้างฐานขั้นปลาย หากนางคิดร้ายต่อตน ลู่ฝานมีจื่อเยวียนคอยช่วยเหลือ สุดท้ายคนที่ตายก็ต้องเป็นนาง
หากเบื้องหลังมีผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งกว่าซุ่มโจมตี เช่นนั้นก็เหลวไหลสิ้นดี
เพราะไหนเลยจะมีผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคำหรือบรรพชนขั้นปฐมกำเนิด ใช้เวลาถึงสองปีวางแผนเล่นงานผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นต้นที่ดูยากจนข้นแค้นคนหนึ่ง
ดังนั้นเรื่องนี้จึงน่าเชื่อถืออย่างยิ่ง
ลู่ฝานตั้งใจว่าเมื่อกลับถึงสำนักแล้ว หากหวังชิงจู๋บรรลุขั้นแก่นทองคำ ตราบใดที่นางออกจากสำนักเต๋า เขาก็จะจากไปพร้อมนางโดยไม่ลังเล
แม้ลู่ฝานจะเติบโตในสำนักเต๋า แต่ที่นี่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกผูกพันแม้แต่น้อย ใครเล่าจะมีใจผูกพันกับสถานที่ที่ตนถูกกลั่นแกล้งมาตั้งแต่เล็กจนโต
หลังเหาะกระบี่อยู่เกือบครึ่งวัน ลู่ฝานก็มาถึงสำนักเต๋า ก่อนจะเข้าไปในค่ายกลอารักขาสำนัก เขาก็เห็นหมอกพลังวิญญาณลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือถ้ำพำนักปิดด่านของสำนักเต๋าเลือนราง
“เป็นดังที่คิด ครั้งนี้หวังอาจารย์อาบรรลุขั้นแก่นทองคำ พลังวิญญาณเข้มข้นกว่าครั้งก่อนมาก ดูท่าครั้งนี้คงสำเร็จแน่นอน” ลู่ฝานพึมพำ ก่อนหยิบป้ายผู้ดูแลออกมาทันที
จากนั้นค่ายกลอารักขาสำนักก็เปิดช่องทางหนึ่ง ลู่ฝานทะยานผ่านเข้าไปอย่างรวดเร็ว
...
ในเวลาเดียวกัน
บนหน้าผาฝั่งตรงข้ามถ้ำปิดด่าน มีผู้บำเพ็ญหลายคนยืนอยู่ พลังปราณของแต่ละคนแผ่ไพศาล เบื้องหลังยังมีศิษย์ชั้นในชั้นยอดอีกหลายสิบคน