ยามนี้เอี๋ยนหรูอวี้กำหมัดแน่น นางถูกคูหรงโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสถึงสองครั้ง ก่อนหน้านี้ยังต้องรับมือกับลู่ฝาน ทั้งยังฝืนกระตุ้นอาวุธวิเศษระดับสูงสุด ยามนี้จึงแทบประคองตัวไม่ไหวแล้ว
เมื่อเผชิญกับสายตาหื่นกระหายของคูหรง เอี๋ยนหรูอวี้กัดฟันแน่น ต่อให้ต้องตาย นางก็จะไม่ยอมให้ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายผู้นี้ย่ำยีเป็นอันขาด
“หากข้าตาย ป้ายชีวิตย่อมแตกสลาย ท่านอาจารย์จะต้องล้างแค้นให้ข้าแน่!” กล่าวจบ เอี๋ยนหรูอวี้ก็ยกมือขึ้นประสานตราประทับ พลังวิญญาณภายในร่างพลุ่งพล่านขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
เห็นได้ชัดว่านางคิดระเบิดทะเลปราณของตน!
คูหรงกลับดูราวกับคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาเคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มานับไม่ถ้วน อย่างไรเสียวิชาหลักที่เขาฝึกฝนก็คือวิชาสูบกลืนพลังหยิน เมื่อพบศิษย์หญิงที่ยอมตายดีกว่ายอมจำนน การระเบิดทะเลปราณจึงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำ
คูหรงยกมือขึ้นหยิบเข็มเงินสามเล่มออกมา แล้วแทงเข้าไปในท้องของเอี๋ยนหรูอวี้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
“อ๊าก! เจ้า!” เอี๋ยนหรูอวี้ถูกเข็มเงินแทงเข้าอย่างกะทันหัน ทะเลปราณของนางพลันถูกผนึก กระแสพลังวิญญาณที่ปั่นป่วนก็สงบลงในพริบตา
คูหรงเดินไปตรงหน้า เอี๋ยนหรูอวี้ แล้วกระชากเส้นผมของนางขึ้นมา สูดกลิ่นบริเวณลำคอของนางอย่างล้ำลึก ทันใดนั้นใบหน้าก็ฉายแววเคลิบเคลิ้ม “จุ๊ ๆ ยังเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่สินะ คราวนี้ข้าคงมีโชคแล้ว หยวนอินต้องเปี่ยมล้นแน่ หากสูบกลืนพลังนางแล้ว บางทีข้าอาจมีโอกาสก้าวสู่ขั้นแก่นทอง!”
“ไอ้สารเลว! กล้าแตะต้องข้าเมื่อใด ข้าจะทำให้เจ้าตายไร้ศพ!” ยามนี้ เอี๋ยนหรูอวี้ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไร้ประโยชน์