หลังจากลู่ฝานตกลง เฉินเสวียนหลี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
ถึงแม้การใช้โอสถสกัดม่วงเชิญผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นกลางเพียงคนเดียวจะฟุ่มเฟือยเกินเหตุ
แต่เฉินเสวียนหลี่ก็จนปัญญาแล้ว เพราะพรุ่งนี้ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายจะมาถึง เทียบกับชีวิตของทั้งตระกูลแล้ว โอสถสกัดม่วงหนึ่งเม็ดก็ยังพอสละได้
“สหายเฉินช่วยชีวิตทั้งตระกูลของข้าไว้! ชราผู้นี้ขอแทนชาวเฉินเจียเป่าสองร้อยกว่าชีวิตคารวะสหาย!” เฉินเสวียนหลี่โค้งตัวประสานมือทันที
ลู่ฝานยกมือขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องมากพิธีเช่นนี้ เจ้ามอบโอสถให้ข้า ข้าช่วยเฉินเจียเป่าฝ่าวิกฤต นี่คือการแลกเปลี่ยนที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว”
“ใช่ๆ” เฉินเสวียนหลี่ยิ้ม
“แต่สหายเฉิน การประชุมล้างมารในอีกสิบวัน พวกเจ้าคงไม่ได้คิดจะพาทั้งตระกูลเข้าร่วมจริงๆ ดอกนะ?” ลู่ฝานเอ่ยถาม
เพราะอย่างไรเสียลู่ฝานก็เป็นศิษย์สำนักเต๋า เขายังคิดจะสังหารผู้บำเพ็ญชั่วร้ายในที่ประชุมล้างมารเพื่อสร้างผลงาน หากพบผู้บำเพ็ญตระกูลเฉินในที่นั้น
จะให้ลู่ฝานสังหารหรือไม่สังหารดี นี่เห็นได้ชัดว่าลำบากใจ
อย่างไรก็ถือว่ามีมิตรภาพกันบ้าง ลู่ฝานจะให้เพิ่งได้โอสถมาก็ไร้มนุษยธรรมทันทีไม่ได้ เรื่องเช่นนี้เขาทำไม่ลงจริงๆ
“ฮ่าๆ สหายลู่ไม่ต้องกังวล ชราผู้นี้มีชีวิตยืดเยื้อมากว่าสองร้อยปี เกินครึ่งใช้ไปกับการหาหนทางออก ก่อนข้าจะดับนั่งสมาธิ จะหาทางรักษาเชื้อสายในตระกูลไว้ไม่ให้ขาดสาย” เฉินเสวียนหลี่หัวเราะ
“สหายเฉินกล่าวเช่นนี้ ข้าก็เบาใจแล้ว” ลู่ฝานพยักหน้า