เมื่อเห็นถุงเก็บของที่สาวใช้ส่งให้ ลู่ฝานก็ไม่เกรงใจ รีบยกมือดูดเข้ามาในฝ่ามือ อดใจรอไม่ไหวที่จะส่งญาณทิพย์เข้าไปตรวจดู
แต่เมื่อดูแล้ว กลับทำให้ลู่ฝานผิดหวังอย่างยิ่ง เพราะในถุงเก็บของมีเพียงหินวิญญาณสองพันก้อน
แม้หินวิญญาณสองพันก้อนนี้จะเป็นทรัพย์สินไม่น้อยสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณหรือแม้แต่ขั้นสร้างฐาน แต่สิ่งที่ลู่ฝานต้องการนั้นหาใช่หินวิญญาณไม่
แต่เป็นโอสถสร้างฐานที่จะช่วยให้เขาสร้างฐานได้
ผิดหวังก็ผิดหวัง ของที่ส่งมอบให้ฟรีๆ เช่นนี้ ไม่เอาก็เสียเปล่า ลู่ฝานจึงเก็บมันเสีย
แต่สีหน้าผิดหวังนั้นไม่อาจปกปิดได้ ย่อมทำให้เฉินเสวียนหลี่มองออก เขาจึงรีบประสานมือกล่าวว่า “หวังว่าสหายลู่จะไม่รังเกียจ เฉินเจียเป่าไม่ใช่นิกายใหญ่ ไม่อาจนำหินวิญญาณมากมายออกมาได้”
ลู่ฝานยกมือขึ้นเล็กน้อย “สหายเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น ศิษย์รักของข้าติดอยู่ที่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบมาหลายปี ข้าต้องการเสาะหาโอสถสร้างฐานสักเม็ดให้เขา ท่านก็รู้ พวกเราผู้บำเพ็ญอิสระยากนักที่จะได้มาซึ่งเสบียงบำเพ็ญเช่นนี้”
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเสวียนหลี่จึงเข้าใจ แต่สีหน้าก็เจือความอายอยู่บ้าง อันที่จริงเฉินเจียเป่าของเขาก็ไม่มีโอสถสร้างฐาน เพราะผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสิบที่อยู่รอบข้างมีมากมาย หากมีโอสถสร้างฐาน ก็คงให้ผู้บำเพ็ญในตระกูลใช้ไปนานแล้ว
“ต้องขออภัยจริงๆ โอสถสร้างฐานถูกผูกขาดโดยอิทธิพลนิกายใหญ่ แม้แต่สมุนไพรวิญญาณที่ใช้ปรุงก็ยังถูกควบคุม พวกเราหาได้ยากนัก” เฉินเสวียนหลี่ส่ายหน้า
ลู่ฝานก็ไม่ได้ผิดหวังมากนัก เพราะตั้งแต่แรกมา เขาก็คาดการณ์ไว้แล้ว ตอนนี้ดูเหมือนว่าเฉินจือชิวเพียงต้องการให้เขามาที่ตระกูลเพื่อรับรางวัลก้อนโต แต่ไม่มีโอสถสร้างฐานเลย