ลู่ฝานมองเรือนร่างงามเสียจนเมืองต้องล่มสลายของไป๋โหรวเอ๋อ อดกลืนน้ำลายไม่ได้ จะบอกว่าไม่ชอบก็คงเสแสร้งเกินไป!
บุปผางามล้ำเช่นนี้ หากบุรุษมองแล้วไม่หลงใหล คงผิดปกติอย่างใหญ่หลวง
“เช่นนี้ ดูไม่ค่อยเหมาะ” ลู่ฝานเอ่ยเกรงใจ
“การได้ปรนนิบัติท่านรุ่นพี่ขั้นสร้างฐานเป็นเกียรติแก่ข้าน้อย ขอท่านอย่าปฏิเสธเลย” ไป๋โหรวเอ๋อรั้งลู่ฝานมุ่งหน้าไปยังเตียงนอน
วินาทีนั้น ลู่ฝานราวกับวิญญาณหลุดตามไปเยี่ยงไร้สติ ทว่าย่างไปได้ไม่กี่ก้าว สมองพลันแล่นปราดดุจถูกฟ้าผ่า...
เขาพบปัญหาใหญ่หลวงอย่างยิ่ง...
ตัวเขาไม่อาจทำกิจนั้นได้!
มิใช่พร่องแต่กำเนิด หากเป็นเพราะก่อนหน้านี้สังหารโม่หลี สิ้นเปลืองปราณแท้ถึงแปดสิบปีเพื่อควบคุมหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำ!
เหตุนี้ทำให้ชี่โลหิตของลู่ฝานพร่องหนัก โดยเฉพาะบางสมรรถภาพ ยิ่งแสดงออกชัดแจ้ง! ราวกับชายแก่อายุร้อยยี่สิบปีเศษ
ลองถามดูเถิด ใต้ฟ้าผืนนี้ จะหาชายอายุร้อยยี่สิบปียังคงกายาดุจมังกร คล่องดั่งพยัคฆ์ได้ที่ใด
เว้นเสียแต่สร้างฐานสำเร็จ เพิ่มอายุขัย แก่นกำลังจึงจักฟื้นคืน ตัวเขายังหาได้ผ่านขั้นสร้างฐานไม่
ยามนี้ใจลู่ฝานร่ำไห้เหลือประมาณ...
สมดังวาจาหวังชิงจู๋ เมื่อเยาว์หาค่าแห่งปราณแท้ไม่ ยามแก่เฝ้ามองสตรี หลั่งน้ำตาอย่างสูญเปล่า...
ลู่ฝานย่อมไม่ปริปากเรื่องน่าอับอายเช่นนี้
จึงปลดแขนจากมือไป๋โหรวเอ๋ออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วว่า “แม่นางไป๋ ข้าเข้าใจว่าเฉินเสวียนหลี่มอบหมายให้เจ้ามาเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ข้าล่วงรับโอสถแล้ว ไม่จำต้องใช้หนทางนี้ขอบคุณอีก”