เมื่อหญิงสาวผู้เย็นชาผู้นั้นเห็นว่าบรรดาผู้บำเพ็ญด้านล่างเริ่มหมดความอดทน นางจึงรีบกล่าวขึ้นว่า “สหายเต๋าทุกท่านโปรดวางใจ หากพรุ่งนี้ยังซ่อมไม่เสร็จ ข้าจะคืนหินวิญญาณส่วนหนึ่งให้เป็นค่าชดเชย ครั้งนี้ตระกูลไห่ต้องขออภัยทุกท่านแล้ว”
แม้หญิงสาวผู้เย็นชาจะดูราวกับไม่แยแสเรื่องทางโลก แต่น้ำเสียงของนางก็นับว่าอ่อนโยนอยู่บ้าง ภายใต้คำปลอบประโลมของนาง อารมณ์เดือดดาลของเหล่าผู้บำเพ็ญจึงค่อย ๆ คลายลง
จากนั้นหญิงสาวจึงหันกลับเข้าไปในเรือเหาะ
ลู่ฝานยังคงงุนงงไม่เข้าใจ เพื่อให้รู้ว่าที่นี่คือที่ใดและสถานการณ์เป็นอย่างไร เขาจึงก้าวออกไปปะปนอยู่ท่ามกลางผู้บำเพ็ญนับพันคน
“สหายเต๋า” ลู่ฝานเห็นผู้อาวุโสผมขาวผู้มีสีหน้าเป็นมิตรอยู่บ้าง จึงประสานมือคารวะทักทาย
“สหายเต๋ามีธุระอันใดหรือ?” ผู้อาวุโสผมขาวสังเกตเห็นว่าลู่ฝานอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นปลายเช่นเดียวกับตน จึงรีบหันมาคำนับตอบ
“ข้าผ่านมาทางนี้ เห็นว่ามีผู้บำเพ็ญมารวมตัวกันมากมาย ทั้งยังมีเรือเหาะด้วย พวกท่านเป็นผู้บำเพ็ญจากสำนักหรือ?” ลู่ฝานถาม
“พวกเราล้วนเป็นผู้บำเพ็ญอิสระจากทั่วทุกแห่งในชางหลาน มิใช่ผู้บำเพ็ญจากสำนัก ส่วนเรือเหาะลำนี้ ตระกูลไห่ทุ่มเงินก้อนโตสร้างขึ้นเป็นพิเศษ เพื่อใช้เดินทางข้ามทะเลทรายไร้สิ้นสุด ทนรับการโจมตีของปีศาจระดับแปดได้” ผู้อาวุโสผมขาวตอบ
“พวกท่านกำลังจะไปทะเลทรายไร้สิ้นสุดหรือ?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม
“ใช่แล้ว พวกเราผู้บำเพ็ญอิสระไร้สำนักไร้พรรค ในชางหลานแทบไม่มีโอกาสก้าวหน้า หากอยากได้ทรัพยากรสำหรับบำเพ็ญ ก็มีแต่ต้องไปเสี่ยงโชคที่ทะเลทรายไร้สิ้นสุด” ผู้อาวุโสผมขาวกล่าวช้า ๆ