เนื่องจากเรือเหาะเสียหายและต้องใช้เวลาซ่อมอีกหนึ่งวัน ลู่ฝานจึงพักอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้บำเพ็ญ รอไปพร้อมกับพวกเขา
ระหว่างนั้นเขายังได้สอบถามชายชราผมขาวเกี่ยวกับสถานการณ์ในทะเลทรายไร้สิ้นสุดเพิ่มเติมอีกหลายเรื่อง
แม้จะรู้ข้อมูลไม่ครบถ้วนนัก แต่อย่างน้อยก็พอช่วยได้บ้าง ไม่ถึงกับต้องไปทะเลทรายไร้สิ้นสุดโดยไม่รู้อะไรเลย
ลู่ฝานรออยู่ในที่โล่งพร้อมกับเหล่าผู้บำเพ็ญเช่นนี้ตลอดทั้งวัน
บ่ายวันถัดมา เรือเหาะที่หยุดใช้งานมานานกว่าครึ่งเดือนก็ซ่อมเสร็จเสียที
สตรีผู้เย็นชาคนนั้นก้าวออกมาจากเรือเหาะอีกครั้ง มองเหล่าผู้บำเพ็ญด้านล่างแล้วเอ่ยว่า “สหายเต๋าทุกท่าน เรือเหาะกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว ทำให้ทุกท่านต้องเสียเวลารอมานาน ต้องขออภัยอย่างยิ่ง”
“เพื่อเป็นการชดเชย ค่าเดินทางครั้งนี้จะลดจาก 1,000 หินวิญญาณเหลือ 500 หินวิญญาณ สหายเต๋าที่จ่ายหินวิญญาณแล้ว เมื่อลงเรือเหาะไปหาข้าเพื่อรับเงินคืนส่วนหนึ่ง ส่วนผู้ที่ยังไม่ได้จ่ายก็ชำระเพียง 500 หินวิญญาณเท่านั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดของสตรีผู้เย็นชา เหล่าผู้บำเพ็ญด้านล่างต่างก็พากันยินดี
“ฮ่า ๆ เลื่อนออกไปครึ่งเดือน แต่ประหยัดหินวิญญาณได้ 500 ก้อน ก็ไม่เลวเลย!”
“สมกับเป็นหอการค้าชั้นนำแห่งหนึ่งในทะเลทรายไร้สิ้นสุด ตระกูลไห่รักษาคำพูดจริง ๆ!”
หลายคนต่างเอ่ยปากชื่นชม
“ทุกท่านเตรียมขึ้นเรือเหาะได้แล้ว พวกเราจะออกเดินทางทันที” สตรีผู้เย็นชากล่าวจบก็ยกมือเปิดประตูเรือเหาะ
จากนั้นผู้บำเพ็ญกว่าพันคนก็ทยอยขึ้นเรือเหาะ ลู่ฝานเองก็เช่นกัน เขาเดินเคียงข้างชายชราผมขาว
“สหายเต๋า พวกเราต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดกว่าจะถึงทะเลทรายไร้สิ้นสุด?” ลู่ฝานหันไปถามชายชราข้างกาย