ภายใต้การพุ่งทะยานด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ลู่ฝานก็เปิดญาณทิพย์ของตนเต็มกำลัง คอยตรวจจับภูมิประเทศเบื้องหน้าอย่างต่อเนื่อง
ในที่สุด เขาก็สัมผัสได้ว่ามีภูเขาหลายลูกอยู่เบื้องหน้า ไม่ทันสนใจสิ่งอื่น เขารีบกระพือปีกมารสวรรค์อย่างสุดกำลัง จึงพอปรับทิศทางการบินได้เล็กน้อย...
ตูม!
ชั่วพริบตา ร่างของลู่ฝานก็พุ่งชนภูเขาลูกนั้นราวกับกระสุนปืนใหญ่ ทะลุผ่านภูเขาไปโดยตรง!
ทว่าหลังจากชนภูเขา ความเร็วของเขากลับลดลงเพียงน้อยนิดเท่านั้น
ลู่ฝานทำได้เพียงมองหาภูเขาลูกอื่นต่อไป
เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาชนภูเขาไปถึงเจ็ดแปดลูก ความเร็วถึงได้ลดลงจนอยู่ในระดับที่พอรับได้
แต่ปราณวิญญาณก็ถูกผลาญไปเกือบหมดจากการทรมานตนเองครั้งนี้ บนร่างยังมีบาดแผลเพิ่มขึ้นให้เห็นชัดด้วยตาเปล่าอีกมากมาย
ลู่ฝานทำได้เพียงหยิบยาเติมปราณ โอสถกู้หยวน และโอสถรักษาบาดแผลออกมา กรอกเข้าปากรวดเดียวทั้งหมด
เมื่อมียาหลายชนิดช่วยเสริม กลิ่นอายของเขาจึงดีขึ้นเล็กน้อย
แม้ขณะนี้ความเร็วจะลดลงมาอยู่ในระดับที่เขาพอรับได้แล้ว แต่แท้จริงก็ยังหยุดไม่ได้
ลู่ฝานทำได้เพียงรอจนกว่าโลหิตแท้ของปีศาจฟ้าปีกโลหิตจะหมดสิ้น...
...
สิบวันต่อมา...
ท่ามกลางการเหินหนีอย่างไม่หยุดหย่อน ลู่ฝานผ่านสิบวันไปด้วยความหวาดหวั่นระแวง
ตลอดสิบวันนี้ เขาไม่รู้ว่าตนบินข้ามไปกี่แคว้น และไม่รู้ว่าผ่านเทือกเขาสิบทิศมาแล้วกี่แห่ง
รู้เพียงว่าตอนนี้เขาออกห่างจากเขตแดนของต้าเหยียนและแคว้นเฟิงที่คุ้นเคยไปจนหมดสิ้นแล้ว
เวลาผ่านไปสิบวัน การศึกระหว่างสำนักกระบี่เสวียนหยางกับสำนักกระบี่อาจจบลงไปนานแล้วก็ได้ ทว่าลู่ฝานไม่รู้ว่าสำนักกระบี่เสวียนหยางเป็นอย่างไรบ้าง