โจวซานเพิ่งค้นพบว่าตนมองไอ้ขาเป๋ไม่ทะลุ แต่ตลอดมาที่ลู่ฝานแสดงให้เขาเห็นก็คือเจ้าคนไร้ค่า
ดังนั้นโจวซานจึงยังคงแข็งกร้าว: "ไอ้ขาเป๋ วันนั้นที่ลงจากเขามิใช่เจ้า นับว่าเจ้าโชคดี! วันนี้ยังกล้าส่งตัวมารนหาที่ตาย!"
ต่อคำขู่ของโจวซาน ลู่ฝานไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย กล่าวอย่างสงบ: "ศิษย์พี่โจว ระหว่างเรามิได้มีความแค้นลึกถึงเพียงนั้น เหตุใดท่านจึงต้องเอาชีวิตข้าให้ได้?"
"ไอ้ขาเป๋ เจ้าทำให้อาจารย์อาเหยียนขุ่นเคือง ทั้งยังทำให้ข้าอับอายต่อหน้าธารกำนัล ยังคิดจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ?" โจวซานกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"เรื่องนี้เดิมทีก็เป็นปมระหว่างข้ากับเอี๋ยนหรูอวี้ เป็นท่านที่ต้องออกหน้าเอง แล้วยังมาโทษข้าอีก?"
"ยิ่งกว่านั้น ต่อให้จะสังหารข้า ก็ควรเป็นเอี๋ยนหรูอวี้มาหาข้า ท่านกระโดดโลดเต้นอะไร?"
ลู่ฝานถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เมื่อได้ยินคำของลู่ฝาน โจวซานสีหน้าหมองลง กล่าวว่า: "อาจารย์อาเหยียนรับปากไว้แล้ว กำจัดเจ้า จะให้ข้าได้รับโอสถสร้างฐานก่อนกำหนดห้าปี"
"ก่อนกำหนดห้าปี? ข้าเกรงว่าท่านจะไม่มีชีวิตใช้แล้ว" ลู่ฝานกล่าวจบ มือเดียวร่ายอาคม สะบัดมือเป็นลูกไฟหลายนัดพุ่งตรงเข้าหน้าโจวซานอย่างรุนแรง
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
ลูกไฟสามลูกหลุดออกจากมือ ทว่าสีของลูกไฟที่ลู่ฝานปลดปล่อยกลับแดงเข้มกว่า อีกทั้งภายในคล้ายมีลาวาหนืดไหลวน นี่คือผลพิเศษที่มาจากรากวิญญาณกลายพันธุ์สุริยันหลอมละลายของลู่ฝาน
เมื่อเห็นลูกไฟหลอมละลายลอยเข้าหาตรงหน้า โจวซานสีหน้าตื่นตระหนก รีบหลบหลีกทันที
ตูม ตูม ตูม!
ลูกไฟกระทบพื้น พื้นดินถูกระเบิดเป็นหลุมใหญ่สามหลุมในพริบตา ในหลุมยังมีฟองลาวาดุ ๆ ปุด ๆ ขึ้นมา