ในขณะที่ลู่ฝานและโจวซานกำลังต่อสู้กัน ศิษย์หญิงผู้นั้นก็พุ่งหนีไปไกลเกือบสิบลี้แล้ว
แต่วิถีพลังเพียงขั้นกลั่นปราณสิบเอ็ด ยังห่างชั้นจากลู่ฝานมากนัก อีกทั้งการเหาะกระบี่ในขั้นกลั่นปราณก็ทิ้งร่องรอยไอปราณไว้เด่นชัด
ดังนั้นลู่ฝานจึงเร่งความเร็วเต็มกำลัง ต้องสกัดนางให้ได้ก่อนที่จะกลับถึงสำนัก
ยามนี้ศิษย์หญิงผู้นั้นประสานมุทราสุดชีวิต ระดมพลังปราณเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนตัว พลางหยิบหินวิญญาณออกมาดูดซับไอปราณ
แต่ถึงกระนั้น ร่างที่พุ่งตามมาด้านหลังอย่างลู่ฝานก็ยังตื้อราวกับพยาธิในกระดูก ไม่ว่าจะสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด และยังเข้าประชิดมาเรื่อยๆ
“ไอ้โจวซานตัวดี! โยนความแค้นมาให้ข้าโดยไร้สาเหตุ! ไม่ได้แล้ว ต้องเผาปราณแท้เพื่อแลกชีวิตรอด!”
สิ้นคำ ศิษย์หญิงก็ยกสองนิ้วขึ้น ปราณแท้บริสุทธิ์หยดหนึ่งลอยออกจากปลายนิ้ว พุ่งเข้าเกาะกระบี่บินอาวุธวิเศษใต้ฝ่าเท้าทันใด แต่นางก็มีสีหน้าขาวซีดลงถนัดตา
ฟู่...
พริบตาถัดมา ความเร็วของนางก็พุ่งทะยานขึ้นหลายเท่าตัว! ดุจสายรุ้งสีเลือด ตรงไปยังทิศทางของสำนัก
การเผาปราณแท้ เป็นไม้ตายสุดท้ายในการรักษาชีวิตของผู้บำเพ็ญ ในความเร็วนั้นนางสู้ลู่ฝานไม่ได้ แต่บัดนี้กลับตีคู่เสมอกันแล้ว
ขอเพียงถึงสำนัก ลู่ฝานย่อมไม่บังอาจก่อเหตุสังหารตนหน้าประตูสำนักเต๋าเป็นแน่
“ถึงขั้นเผาปราณแท้ ดูท่าจะไล่ตามได้ยากเสียแล้ว” บัดนี้ลู่ฝานเองก็เริ่มหนักใจ อย่างไรอายุขัยเขาก็เหลือน้อย หากต้องเผาปราณแท้ไล่ตามไปจนถึงที่สุด เขาเองนั่นแหละจะตายก่อน
ขณะที่ลู่ฝานกำลังใช้ความคิดว่า หากศิษย์หญิงผู้นี้หนีกลับไปรายงานสำนักแล้ว ตนจะแก้ตัวอย่างไรนั้น