เวลาล่วงเลยมาถึงอีกสองวันให้หลัง
เย่หลิงซีได้รับกระแสจิตจากลู่ฝาน จึงมาถึงตามกำหนด
เห็นเพียงแสงหลบหนีสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจากไกล ก่อนจะร่อนลงตรงหน้าลู่ฝาน
ใบหน้าประณีตงดงามของเย่หลิงซีประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าลู่ แม้จะใช้เวลานานไปสักหน่อย แต่ในที่สุดก็หลอมแก่นทองสำเร็จแล้ว!”
ลู่ฝานลุกขึ้นยืนอย่างกระอักกระอ่วน “เดิมทีตกลงกันไว้ว่าห้าปี ทว่ารากวิญญาณของข้าต่ำต้อยเกินไป จึงใช้เวลาถึงเจ็ดปี ทำให้สหายเต๋าเย่ต้องรอนานแล้ว”
“ไม่เป็นไร แค่รอเพิ่มอีกสองปีเท่านั้น การหลอมแก่นทองด้วยรากวิญญาณผสมนั้นไม่ง่ายอยู่แล้ว” เย่หลิงซีเอ่ยจบก็กล่าวต่อ “เช่นนั้นพวกเราออกเดินทางกันเถิด”
“หรือว่าสหายเต๋าเย่ไม่ได้ออกไปสำรวจสมบัติตลอดเจ็ดปีนี้?” ลู่ฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ดูท่าเย่หลิงซีจะรอเขามาโดยตลอด
“ไม่ได้ไป หลังจากเจ้าปิดด่าน ข้าก็แอบลอบไปตรวจดูสำนักกระบี่เสวียนหยางเป็นครั้งคราว ข้าเองก็กังวลว่าคำสาปจะส่งผลต่อเจ้าหรือไม่ แต่ตอนนี้ดูแล้ว พลังของสหายเต๋าลู่แข็งแกร่งจนไม่หวั่นเกรงคำสาปแล้ว เป็นข้าที่กังวลเกินไป” เย่หลิงซีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ลู่ฝานเองก็คาดไม่ถึงว่า ระหว่างที่เขาปิดด่าน เย่หลิงซีจะไปสำนักกระบี่เสวียนหยางหลายครั้ง คงเป็นเพราะคำสาปนั่นน่าสะพรึงกลัวเกินไป นางจึงกลัวว่าเขาจะสิ้นใจลงกะทันหัน
“แล้วการสำรวจสมบัติคราวนี้ สหายเต๋าเย่มีแผนการโดยละเอียดหรือไม่?” ลู่ฝานถาม
เย่หลิงซีก้าวเดินไปสองสามก้าว ก่อนกล่าวว่า “ดินแดนลับแห่งนี้อยู่ในเขตต้าเหยียน น่าจะเป็นซากสำนักแห่งหนึ่งจากยุคโบราณ หลายปีก่อนข้าเคยไปที่นั่นด้วยตนเองครั้งหนึ่ง แต่สัมผัสได้ว่าภายในมีไอหมอกพิษอยู่มาก ตอนนั้นระดับการบำเพ็ญของข้ายังตื้นเขิน จึงไม่กล้าบุกลึกเข้าไป คิดว่าคงต้องเผชิญอันตรายอยู่บ้าง”