หลังจากติดตามลู่ฝานมาถึงตรอกด้านหลัง ลั่วเหยียนก็จ้องมองลู่ฝานด้วยสีหน้าตื่นเต้นระคนประหม่า ก่อนเอ่ยว่า “ผู้อาวุโส...”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมาถึง ลู่ฝานก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย เผยใบหน้าเดิมกลับคืนมาเป็นการชั่วคราว แล้วถามว่า “สหายลั่ว คราวนี้จำข้าได้แล้วหรือไม่?”
“ที่แท้ก็ผู้อาวุโสลู่! ท่านบรรลุขั้นแก่นทองแล้วหรือขอรับ!” ลั่วเหยียนตกตะลึง จากนั้นกล่าวต่อว่า “หลายปีมานี้ ข้าอยู่ในเมืองเชียนเฟิง ได้ยินวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของผู้อาวุโสลู่อยู่บ่อยครั้ง! ไม่เพียงปั่นหัวสำนักกระบี่กับสำนักปราณเดียวจนหัวหมุน ยังยึดน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ของสำนักโลหิตวิญญาณมาจนหมดสิ้นอีกด้วย! ผู้น้อยนับถือจากใจจริง!”
“ไม่ต้องกล่าวคำประจบแล้ว มาคุยเรื่องซื้อขายกันดีกว่า” ลู่ฝานเอ่ย
ได้ยินเช่นนั้น ลั่วเหยียนก็แยกเขี้ยวยิ้ม “ผู้อาวุโสคงมาหาข้าเพื่อซื้อวัตถุดิบสำหรับหลอมสมบัติวิเศษประจำกายสินะขอรับ”
“ฉลาดไม่เบา” ลู่ฝานกล่าว
“ฮี่ ๆ ผู้อาวุโสชมเกินไปแล้ว ไม่ทราบว่าท่านต้องการวัตถุดิบชนิดใดหรือขอรับ?” ลั่วเหยียนถาม
ลู่ฝานไม่ลังเล สะบัดมือส่งรายการให้แผ่นหนึ่ง
ลั่วเหยียนรับมาแล้วก้มอ่านอย่างละเอียด “วัตถุดิบที่ต้องการ ได้แก่ กระดูกสันหลังของเผิงปีกวายุอสูรขั้นแปด ไม้สายฟ้าพิณมายา เหล็กดำชิงหมิง ศิลาประกายเพลิงทอง และศิลาสนามแม่เหล็กหยวนฟ้า? เหตุใดจึงมีมากมายเพียงนี้!”
“มากหรือ?” ลู่ฝานถาม
“วัตถุดิบเหล่านี้มากพอจะหลอมสมบัติวิเศษประจำกายได้ถึงห้าชิ้นเลยนะขอรับ!” ลั่วเหยียนอุทานด้วยความตกใจ
“ไม่ต้องถามว่ามากแค่ไหน บอกมาว่าหาได้หรือไม่” ลู่ฝานถาม