หากกล่าวถึงของวิเศษที่ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดมอบให้ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน สำหรับลู่ฝานที่เพิ่งบรรลุขั้นแก่นทองในยามนี้ นับเป็นโอกาสที่พบพานได้ยากยิ่ง
จิ่งชวนยกมือขึ้น ครู่ต่อมาสิ่งของชิ้นหนึ่งก็ลอยออกมาจากถุงเก็บของ มันคือสมบัติวิเศษรูปเข็มทิศ เขากล่าวว่า “สิ่งนี้เรียกว่าเข็มทิศทราย ภายในบรรจุทรายวิญญาณ สามารถเปลี่ยนแปลงได้หลากหลายตามใจนึก”
กล่าวถึงตรงนี้ จิ่งชวนชูสองนิ้วขึ้นโบกสะบัด ทรายวิญญาณจำนวนมากพลันลอยออกจากเข็มทิศทราย บ้างแปรเปลี่ยนเป็นดาบและทวน บ้างกลายเป็นกำแพงโล่ กระทั่งเนรมิตทหารทรายได้หลายร้อยนาย นับว่าพลิกแพลงได้อย่างน่าอัศจรรย์
ลู่ฝานไม่เคยเห็นสมบัติวิเศษล้ำลึกเช่นนี้มาก่อน ดวงตาจึงเปล่งประกายวาววับ “ขอบคุณท่านบรรพชน!”
หลังรับเข็มทิศทรายมาแล้ว ลู่ฝานก็หันไปมองเทียนหั่วบรรพชนที่อยู่ข้างกายด้วยแววตาคาดหวัง
“ศิษย์น้องมอบเข็มทิศทรายให้ไปแล้ว แล้วข้าจะมอบของขวัญที่ด้อยค่าได้อย่างไร” เทียนหั่วบรรพชนยกมือขึ้นเรียกเกราะอ่อนสีแดงชาดออกมาชิ้นหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “นี่คือเกราะอ่อนเกล็ดเพลิง ข้าหลอมขึ้นด้วยมือของตนเอง มีพลังป้องกันไม่น้อย เจ้าเก็บไว้สวมติดกายเถิด”
“ขอบคุณท่านบรรพชน!” ลู่ฝานรีบยื่นมือรับด้วยความซาบซึ้งใจ
ที่แท้นี่ก็คือรากฐานของสำนัก!
“สมบัติวิเศษทั้งสองชิ้นนี้ยังไม่มีเจ้าของ เจ้าเพียงหลอมมันเล็กน้อยก็ใช้ได้แล้ว แม้จะเทียบกับสมบัติวิเศษประจำกายไม่ได้ แต่รับมือผู้บำเพ็ญทั่วไปก็ไม่มีปัญหาใหญ่ หากพบผู้บำเพ็ญที่ไม่อาจต่อกรได้ จงรีบกลับสำนักโดยเร็ว” จิ่งชวนกำชับอย่างเนิบช้า
เทียนหั่วบรรพชนก้าวเข้ามาตบไหล่ลู่ฝานเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “การก้าวสู่ขั้นแก่นทองเป็นเพียงธรณีด่านแรกของผู้บำเพ็ญระดับสูง หาใช่ไร้เทียมทานไม่ เมื่อออกไปข้างนอกต้องทำตัวสุขุม อย่าหุนหันพลันแล่น”