“หึ ๆ สหายเต๋าหลวน ตอนนั้นศิษย์หลานลู่ก็คิดจะเข้าสำนักวั่งเยว่ของเจ้า กับสำนักเชียนอิ่งของสหายเต๋าสืออยู่แล้ว แต่พวกเจ้าทั้งสองสายตาสูงส่งนัก ไม่เห็นศิษย์หลานลู่ของข้าอยู่ในสายตา”
“เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ลองมองดูอีกที เสียดายแล้วหรือไม่?”
บรรพชนจิ่งกล่าวพลางยิ้มแย้ม
ยามนี้ดวงตาคู่งามชวนลุ่มหลงของฮูหยินหลวนก็กำลังพินิจลู่ฝานไม่วางตา ก่อนเอ่ยว่า “ดูท่าข้าจะมองพลาดไปจริง ๆ ผู้มีรากวิญญาณผสมกลับบรรลุขั้นแก่นทองได้ วาสนาเช่นนี้ลึกล้ำเกินกว่าผู้บำเพ็ญทั่วไปจะเทียบได้”
“ฮ่า ๆ แน่นอนอยู่แล้ว!” บรรพชนจิ่งหัวเราะลั่น แววตาเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ
สำนักกระบี่เสวียนหยางถูกผู้คนเยาะเย้ยมาหลายร้อยปีแล้ว ในที่สุดลู่ฝานก็ปรากฏตัวขึ้น ทำให้บรรพชนจิ่งได้เชิดหน้าชูตาสักครั้ง
ส่วนลู่ฝาน เมื่อได้ยินผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดกล่าวชมวาสนาของเขาอีกครั้ง ก็ไม่หวาดหวั่นเท่าไรแล้ว อย่างไรเสียก็มีบรรพชนจิ่งคอยหนุนหลัง
“สหายน้อย พรสวรรค์และวาสนาของเจ้าหาได้ยากยิ่งในรอบหมื่นปี อยู่สำนักกระบี่เสวียนหยางต่อไปช่างน่าเสียดายนัก สนใจเข้าสำนักวั่งเยว่ของข้าหรือไม่?”
“สำนักวั่งเยว่ของข้ามีสาวงามดุจเมฆา ทั้งศิษย์พี่หญิงและศิษย์น้องหญิงก็มากมาย เจ้าไม่หวั่นไหวบ้างหรือ?”
ฮูหยินหลวนเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง
พอได้ยินเช่นนั้น บรรพชนจิ่งก็หน้าดำคล้ำทันที “สหายเต๋าหลวน เหตุใดถึงมาแย่งคนของข้าต่อหน้าข้าเช่นนี้!”
“คิก ๆ” ฮูหยินหลวนหัวเราะพลางยกมือปิดปาก “ข้าแค่หยอกเขาเท่านั้น ดูเจ้าตกใจเข้าสิ”
ฮูหยินหลวนกลับมามีสีหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยต่อว่า “เจ้ามาพบศิษย์ข้าด้วยเหตุใด หรือคิดจะเป็นคู่บำเพ็ญกับศิษย์ข้า? ศิษย์ข้าสายตาสูงส่งนัก แม้สหายน้อยผู้นี้จะใช้รากวิญญาณผสมบรรลุขั้นแก่นทองได้ เกรงว่าชั่วชีวิตคงไปได้เพียงขั้นแก่นทอง ศิษย์ข้าอาจไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาก็ได้”