บทที่ 161 เจ้ามีแค่กระบวนท่าเดียวหรือ?
ทันทีที่ลู่ฝานเอ่ยเช่นนั้น บรรพชนจิ่งก็ได้แต่จนใจ เขาส่งกระแสจิตว่า “ศิษย์หลานลู่ อย่าเห็นว่านางเป็นสตรีแล้วประมาทเชียว คัมภีร์จันทราวงล้อหงส์น้ำแข็งที่นางฝึกฝนนั้นเป็นวิชาธาตุน้ำแข็งชั้นยอดของสำนักวั่งเยว่ รับมือได้ยากยิ่ง ในหมู่ยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทั่วแคว้นเฟิง นางยังติดสามอันดับแรกได้”
“บรรพชนโปรดวางใจ ศิษย์รู้ตัวดี” ลู่ฝานส่งกระแสจิตตอบ
เวลานี้ฮูหยินหลวนได้ยินลู่ฝานตอบตกลงประลองกับฉู่หลิงเสวี่ย ก็พลันยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “หลิงเสวี่ย สหายเต๋าลู่เพิ่งบรรลุขั้นแก่นทองได้ไม่นาน ลงมืออย่าได้หนักมือเกินไป”
“ศิษย์เข้าใจแล้ว จะไม่ทำให้สหายเต๋าลู่บาดเจ็บจริง ๆ” ฉู่หลิงเสวี่ยประสานมือเล็กน้อย พลางกล่าว
“เฮ้อ...” บรรพชนจิ่งได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ ในใจตัดสินไปแล้วว่าลู่ฝานต้องพ่ายแพ้อย่างยับเยิน
อย่างไรฉู่หลิงเสวี่ยก็เป็นยอดอัจฉริยะของสำนักวั่งเยว่ ทั้งยังเป็นศิษย์สายตรงของฮูหยินหลวน ความสามารถโดยรวมของนางแทบจะข่มผู้บำเพ็ญขั้นเดียวกันได้อย่างราบคาบ ต่อให้พบผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองช่วงปลาย ก็ใช่ว่าจะพ่ายแพ้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดหลายคนยอมรับด้วยตนเองว่า ฉู่หลิงเสวี่ยเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่มีโอกาสบรรลุการก่อกำเนิดทารกได้สำเร็จมากที่สุด
เกียรติยศทั้งหลายเหล่านี้ทำให้ฉู่หลิงเสวี่ยได้รับความสนใจประหนึ่งดาวล้อมเดือนมาตลอดร้อยปี
“เชิญสหายเต๋าลู่” ฉู่หลิงเสวี่ยยกมือขึ้นอย่างแช่มช้า
“เชิญ” ลู่ฝานประสานมือคารวะเช่นกัน
จากนั้นฉู่หลิงเสวี่ยก็กลายเป็นลำแสงหลบหนี พุ่งทะยานไปยังลานกว้างของสำนักในพริบตา ลู่ฝานติดตามไปอย่างกระชั้นชิด ส่วนบรรพชนจิ่งกับฮูหยินหลวนยืนอยู่บนหอ มองลงไปยังลานกว้างเบื้องล่าง