ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ปัญหาและความขัดแย้งที่ลู่ฝานก่อขึ้นล้วนกระจุกตัวอยู่ที่ถ้ำพำนักหลีหั่ว สำหรับเขาแล้ว นี่คือบททดสอบเป็นตายครั้งหนึ่ง
ถ้ำพำนักหลีหั่วแม้จะอันตราย แต่ก็มาพร้อมวาสนาอันยิ่งใหญ่ ผู้ใดที่รอดชีวิตออกมาจากที่นั่นได้บ้างเล่าที่จะไม่ได้รับผลเก็บเกี่ยวมากมาย
แม้แต่เงาผีเฒ่าที่เข้าไปเพียงชั้นแรกยังได้สมบัติโบราณมาชิ้นหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงชั้นสองกับชั้นสามเลย
แต่ลู่ฝานก็กังวลว่าจะถูกคนรุมโจมตี ด้วยความสามารถที่มีในตอนนี้ เขาจะต้านทานไหวหรือไม่ยังยากจะคาดเดา...
“ศิษย์พี่ ที่หลานศิษย์ลู่กังวลก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล อย่างไรเสีย เมื่อก้าวเข้าสู่ถ้ำพำนักหลีหั่วแล้วจะเกิดอะไรขึ้นภายใน แม้แต่ท่านก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้”
“หากศัตรูเหล่านั้นพากันเข้าโจมตีศิษย์หลานลู่ ด้วยกำลังของเขาคนเดียวจะต้านทานอย่างไร? ย่อมต้องตายแน่”
บรรพชนจิ่งส่ายหน้า
“ถึงจะว่าเช่นนั้น แต่คำพูดที่เรากล่าวออกไปแล้ว จะคืนคำได้อย่างไร” บรรพชนเทียนหั่วเองก็กลัดกลุ้มไม่น้อย เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าถึงเวลาที่สำนักกระบี่เสวียนหยางจะได้แสดงฝีมือแล้ว ทว่ากลับต้องมาหยุดชะงักเพราะลู่ฝานไปล่วงเกินศัตรูไว้มากเกินไป
หลังครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า บรรพชนเทียนหั่วก็ถอนหายใจ ก่อนกล่าวว่า “เฮ้อ... ช่างเถิด หากเพราะความดึงดันของข้าทำให้หลานศิษย์ลู่ตกอยู่ในสถานการณ์เป็นตาย สำนักกระบี่เสวียนหยางย่อมสูญเสียมากเกินไป จะเสียหน้าก็เสียไปเถิด ถ้ำพำนักหลีหั่วแห่งนี้ เราไม่ไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรพชนจิ่งก็ตรึกตรองอย่างละเอียด ก่อนกล่าวว่า “ข้ามีความคิดหนึ่ง อาจลองทำดูได้”
“หืม? ความคิดอะไรหรือ?” บรรพชนเทียนหั่วชะงักไปเล็กน้อย