ยามนี้ เมื่อสือเฟิงเทียนได้ยินว่าเทียนหั่วจะปิดด่านทะลวงสู่ขั้นปฐมกำเนิดระยะกลาง สีหน้าก็เผยความฉงนอยู่หลายส่วน
“หลังจากเดินทางไปถ้ำหลีหั่ว พี่เทียนหั่วถูกปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนทำร้าย บัดนี้เกรงว่าอายุขัยคงเหลือไม่มากแล้ว หากทะลวงขั้นอย่างผลีผลามเช่นนี้ เกรงว่าจะออกมาอย่างมีชีวิตได้ยากกระมัง” สือเฟิงเทียนมองบรรพชนจิ่ง พลางเอ่ยถามช้า ๆ
บรรพชนจิ่งฟังออกว่าสือเฟิงเทียนกำลังหยั่งเชิง จึงยิ้มกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องให้สหายเต๋าสือเป็นห่วง สำนักกระบี่เสวียนหยางของข้ามีเคล็ดวิชาลับผนึกปฐมกำเนิด ซึ่งช่วยยืดอายุขัยได้ 40 ปี เมื่อนับรวมกับอายุขัยเดิมของศิษย์พี่เทียนหั่ว ก็ยังเหลืออีกร้อยปี หากลองเสี่ยงดู บางทีอาจเกิดปาฏิหาริย์ก็เป็นได้”
ความจริงเทียนหั่วเหลืออายุขัยเพียงห้าหกสิบปีเท่านั้น บรรพชนจิ่งจงใจกล่าวเกินจริง ก็เพื่อคลายความกังขาของสือเฟิงเทียน
“ที่แท้ก็ฝึกวิชาผนึกปฐมกำเนิดนี่เอง ดูท่าพี่เทียนหั่วจะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทะลวงขั้น” สือเฟิงเทียนคลายความระแวดระวังลงในที่สุด ขอเพียงเทียนหั่วยังไม่ตายก็พอ
เมื่อเห็นว่าหลอกล่อผ่านไปได้ บรรพชนจิ่งจึงค่อยผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
หึ่ง!
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ญาณของผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดสายหนึ่งก็แผ่ปกคลุมมาจากขอบฟ้าไกล พลันเห็นชายชราอ้วนท้วม ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ยืนอยู่บนปลาบินยักษ์ตัวหนึ่ง มุ่งหน้ามายังลานฝึกยุทธ์หลังเขาของสำนักกระบี่เสวียนหยาง
เมื่อปลาบินยักษ์หยุดลอยอยู่เหนือฟ้าลานฝึกยุทธ์ ชายชราอ้วนก็กลายเป็นแสงหลบหนีพุ่งลงไปทันที
“พี่จิ่ง ไม่พบกันร้อยปี ช่วงนี้สบายดีหรือไม่” ชายชราอ้วนประสานมือคารวะบรรพชนจิ่ง พลางยิ้มถาม