ขณะที่สำนักกระบี่เสวียนหยางเสาะหาผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดสามคนมาช่วยรบได้สำเร็จ
ณ สำนักกระบี่ซึ่งอยู่ห่างไกลในต้าเหยียน ย่อมไม่ได้นิ่งเฉยเช่นกัน
วันที่นัดประลองกับสำนักกระบี่เสวียนหยางใกล้เข้ามาแล้ว บรรพชนขั้นปฐมกำเนิดระยะกลางของสำนักกระบี่ซึ่งเก็บตัวบำเพ็ญมานานและไม่เคยออกจากด่าน ดูเหมือนจะออกจากด่านในวันนี้เช่นกัน!
บัดนี้ เหล่าศิษย์จำนวนมากต่างมารออยู่ที่ลานกว้างอันใหญ่โตของสำนักกระบี่ตั้งนานแล้ว
ท่านบรรพชนกู่ซินกับเซียวจิ้นต่างจับตาดูผาปิดด่านบนเขาด้านหลังสำนักกระบี่เช่นกัน
“วันนี้ศิษย์พี่จะออกจากด่าน ไม่รู้ว่าบรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นปฐมกำเนิดระยะกลางแล้วหรือยัง” กู่ซินทอดสายตามองไปยังเขาด้านหลัง พลางเอ่ยช้า ๆ
“ศิษย์พี่เก็บตัวบำเพ็ญมาร้อยกว่าปีแล้ว ต่อให้ยังไม่ถึงจุดสูงสุดของขั้นปฐมกำเนิดระยะกลาง ก็คงอยู่ไม่ห่างนัก สำนักกระบี่เสวียนหยางไร้เฉิงหยุนคอยคุ้มครองแล้ว ย่อมมิใช่คู่มือของสำนักกระบี่เรา” เซียวจิ้นถือพัดพับโบกสองสามครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“แน่นอนอยู่แล้ว หลายปีมานี้สำนักกระบี่เราไม่เคยประมือกับสำนักอื่น คราวนี้สำนักกระบี่เสวียนหยางรังแกกันเกินไป หากไม่ฉวยโอกาสนี้แสดงอำนาจ คนอื่นคงคิดจริง ๆ ว่าสำนักกระบี่เราเป็นแค่เสือกระดาษ!” กู่ซินยังคงมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว
ที่จริงเซียวจิ้นไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจมากนักกับการเปิดศึกกับสำนักกระบี่เสวียนหยาง อย่างไรเสีย ผู้ที่ตายในถ้ำหลีหั่วก็ไม่ใช่ลูกหลานของเขา คนที่โชคร้ายที่สุดยังคงเป็นกู่ซิน
การเดินทางไปถ้ำหลีหั่วครั้งนี้ กู่เฉินกับกู่ซั่วถูกสังหาร ทำให้ผู้เยาว์สองคนที่กู่ซินให้ความสำคัญที่สุดต้องสิ้นชีพ ความแค้นนี้ย่อมยากจะกล้ำกลืน