“จงทำให้เต็มที่ก็พอ ทางนี้ยังมีสมบัติล้ำค่าอีกชิ้นหนึ่ง เป็นของที่ข้าได้มาจากงานแลกเปลี่ยนเมื่อหลายปีก่อน เจ้าเก็บไว้ป้องกันตัวเถิด หากยามศึกใหญ่สู้ไม่ไหว ก็ใช้สมบัติชิ้นนี้หลบหนีไป รักษาชีวิตเอาไว้” กล่าวถึงตรงนี้ บรรพชนจิ่งก็หยิบลูกแก้วเม็ดหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ
ภายในลูกแก้วผนึกหยดโลหิตบริสุทธิ์เอาไว้
“นี่คือ?” ลู่ฝานมองหยดโลหิตนั้นด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“นี่คือหยดโลหิตบริสุทธิ์ที่สุดของปีศาจฟ้าปีกโลหิต สัตว์ปีศาจขั้นสิบ ปีศาจตนนี้เชี่ยวชาญการหลบหนีด้วยโลหิตเป็นที่สุด โลหิตของมันจะช่วยเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนตัวของเจ้าอย่างมหาศาลในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงบีบลูกแก้วนี้ให้แตก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะกลางก็อย่าหวังว่าจะไล่ตามเจ้าทัน” บรรพชนจิ่งส่งลูกแก้วให้ลู่ฝาน พลางเอ่ยช้า ๆ
เมื่อเห็นหยดโลหิตที่ผนึกอยู่ในลูกแก้ว ลู่ฝานก็มีสีหน้าตื่นตะลึงเช่นกัน
สัตว์ปีศาจขั้นสิบ นั่นหมายความว่าอย่างไร!
นั่นคือตัวตนแสนสะพรึงที่บรรลุถึงขั้นปฐมกำเนิดช่วงปลาย!
แม้เป็นเพียงหยดโลหิตบริสุทธิ์หยดเดียว ก็ยังล้ำค่าอย่างยิ่ง!
“บรรพชน ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไปแล้ว!” ลู่ฝานรีบปฏิเสธ
“ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ของสิ่งนี้อยู่ในมือข้าก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก ถึงเวลาที่พวกเราปะทะกับสำนักกระบี่ ข้าคงแบ่งร่างไปช่วยเจ้าไม่ได้ ไม่มีเวลาคอยดูแลเจ้า โลหิตของปีศาจฟ้าปีกโลหิตนี้ถือเสียว่าเป็นไพ่ตายช่วยชีวิตเจ้า หากสถานการณ์ไม่สู้ดี เจ้าก็พาสหายน้อยเย่หลบหนีไปพร้อมกันได้” บรรพชนจิ่งยกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าว
“โลหิตหยดนี้จะพาข้าหนีไปได้ไกลแค่ไหน?” ลู่ฝานถาม
“ปีศาจฟ้าปีกโลหิตขั้นสิบมีพลังเดินทางข้ามมิติ เพียงชั่วพริบตาก็ไปได้หมื่นลี้ โลหิตของมันย่อมไม่ด้อยไปกว่ากัน ช่วยให้เจ้าหนีพ้นอันตรายได้แน่นอน ส่วนจะไปได้ไกลเพียงใดนั้น ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเองก็ไม่เคยใช้” บรรพชนจิ่งส่ายหน้า