เย่หลิงซี สองพี่น้องตระกูลลั่ว และอู๋เซิ่ง ทั้งสี่ล้วนบรรลุขั้นแก่นทองมาระยะหนึ่งแล้ว อีกทั้งยังหลอมสมบัติวิเศษประจำกายของตนสำเร็จแล้วด้วย
ส่วนลู่ฝานเพิ่งออกจากการปิดด่านก็รีบมารวมกลุ่มออกสำรวจสมบัติ แค่เห็นก็รู้ว่าเขาได้เข้าร่วมคณะสำรวจเพราะเย่หลิงซีให้ความเอ็นดูเป็นพิเศษ
ในโลกบำเพ็ญเซียน ทุกสิ่งล้วนยึดผลประโยชน์เป็นสำคัญ เพียงแต่ตอนที่พลังบำเพ็ญยังไม่สูง เรื่องนี้ยังไม่ปรากฏชัดนัก
ทว่าพอเข้าสู่แถวผู้บำเพ็ญระดับสูงแล้ว คนใดบ้างที่ไม่ได้มีชีวิตมานับร้อยปี หรือกระทั่งสองสามร้อยปีจนกลายเป็นจิ้งจอกเฒ่า หากไม่มีผลประโยชน์ให้ไขว่คว้า ใครเล่าจะยอมเสี่ยงภัย
“ความหมายของสหายเตี๋ยคือ หากได้สมบัติมา สหายลู่ควรได้น้อยกว่าผู้อื่นสักสองสามชิ้นหรือ?” เย่หลิงซีเองก็คล้ายจะไม่พอใจอยู่บ้าง ถึงอย่างไรนางก็เข้าข้างลู่ฝาน
เวลานี้ลั่วชิงอีซึ่งเงียบมาตลอดรีบช่วยไกล่เกลี่ย “สหายเย่ พี่สาวข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น...”
ยังไม่ทันที่ลั่วชิงอีจะพูดจบ ลั่วชิงเตี๋ยก็ยกมือห้ามนางไว้ แล้วกล่าวว่า “สหายเย่ สหายลู่ อย่าถือโทษที่ข้าพูดจาไม่น่าฟังเลย ซากสำนักแห่งนี้อาจมีอันตรายไม่น้อย หากลงแรงไปแล้วไม่ได้รับผลตอบแทนที่สมควร เช่นนั้นจะไม่เท่ากับเหนื่อยเปล่าหรือ”
เย่หลิงซีพลันรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง ด้านหนึ่งคือลู่ฝานผู้มีความผูกพันลึกซึ้งกับนาง อีกด้านหนึ่งคือหน่วยสอดแนมที่ขาดไม่ได้ของคณะ นางยากจะหาทางประนีประนอมได้จริง ๆ
ลู่ฝานเองก็เข้าใจเรื่องราวแล้ว ที่เย่หลิงซีดึงลั่วชิงเตี๋ยจอมก่อเรื่องมาร่วมทางด้วย ย่อมเป็นเพราะเห็นแก่เคล็ดวิชาควบคุมแมลงของอีกฝ่าย เพื่อใช้ตรวจสอบดินแดนลับ