ยามนี้ลู่ฝานยังคงยึดความระมัดระวังเป็นสำคัญ อย่างไรเสียเขายังไม่แข็งแกร่งถึงขั้นมองข้ามความเสี่ยงได้ทุกอย่าง การหยุดเสียแต่เนิ่น ๆ และรักษาชีวิตเอาไว้ต่างหากจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
“เฮ้อ...เช่นนั้นก็ช่างเถิด ไปกันเถอะ” ลั่วชิงเตี๋ยเองก็มีสีหน้าเสียดาย ก่อนจะเตรียมจากไป
ทารกศพที่เมื่อครู่ยังดูสงบนิ่ง ครั้นเห็นทั้งห้าคนตั้งใจจะจากไปก็พลันลนลาน รีบเอ่ยว่า “ช้าก่อน ๆ จะไปจริงหรือ? ข้าเพียงพูดไปอย่างนั้น พวกเจ้าคิดจะปล่อยให้สมบัติล้ำค่าถูกทิ้งไว้เช่นนี้จริง ๆ หรือ?”
“ผู้อาวุโสโปรดอย่าล่อลวงพวกเราเลย ระหว่างชีวิตกับสมบัติ สิ่งใดสำคัญกว่ากัน พวกเราย่อมแยกแยะได้” เย่หลิงซีเอ่ยจบก็หมุนกายทำท่าจะเดินจากไป
แต่ทารกศพกลับยกมือขึ้นฉับพลัน หยิบกล่องหยกใบหนึ่งบนแท่นหินขึ้นมาแล้วค่อย ๆ เปิดออก พลางกล่าวว่า “หยุดก่อน! พวกเจ้าดูสมบัตินี่เสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ก็ยังไม่สาย!”
เมื่อทารกศพเปิดกล่องหยก ภายในก็ปรากฏโคมสมบัติสีทองอร่ามดวงหนึ่ง เขากล่าวต่อว่า “รู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร? มันคือโคมม่วงทองสมบัติโบราณ หากกระตุ้นสมบัติโบราณชิ้นนี้ จะก่อเพลิงม่วงขึ้นคุ้มกาย นับเป็นสมบัติโบราณด้านป้องกันชั้นเลิศ!”
“สมบัติโบราณด้านป้องกันหรือ? นี่เป็นของหายากเชียวนะ!” อู๋เซิ่งตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
สมบัติโบราณส่วนใหญ่เน้นการโจมตี มีเพียงไม่กี่ชิ้นที่ใช้ป้องกันได้ เห็นได้ชัดว่าโคมม่วงทองมีมูลค่าไม่น้อย
ทว่าเย่หลิงซี ลู่ฝาน และสองพี่น้องสกุลลั่วต่างยังคงยืนกรานจะจากไป มีเพียงอู๋เซิ่งที่จ้องโคมม่วงทองไม่วางตา
“สหายอู๋ อย่ามัวแต่มอง รีบไปกันเถอะ” ลั่วชิงเตี๋ยเอ่ยขึ้น