เป็นดังที่คาดไว้
ทันทีที่ลำแสงหลบหนีของลู่ฝานพ้นจากถ้ำพำนัก ญาณทิพย์อันทรงพลังสองสายก็เริ่มกวาดตรวจร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง
ลู่ฝานบินตามทิศทางที่ญาณทิพย์แผ่ออกมา ไม่นานก็เห็นบรรพชนเทียนหั่วกับบรรพชนจิ่งยืนอยู่บนผาปิดด่าน ทั้งคู่จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้ม
เมื่อลงถึงพื้น ลู่ฝานก็รีบเข้าไปคารวะอย่างนอบน้อม «ศิษย์ลู่ฝาน คารวะไท่ซ่างผู้อาวุโสทั้งสอง»
«ฮ่า ๆ ๆ! เจ้าเด็กนี่ทำให้คนประหลาดใจจริง ๆ ถึงกับบรรลุขั้นแก่นทองได้อย่างราบรื่น! มา ให้ข้าตรวจดูให้ละเอียด!» บรรพชนเทียนหั่วแทบรอไม่ไหว รีบเข้ามาพินิจพิเคราะห์ลู่ฝาน
ญาณทิพย์ของเขายังกวาดตรวจอย่างไร้ความเกรงใจ ทำเอาลู่ฝานเหงื่อกาฬแตกพลั่ก...
เมื่อเห็นท่าทีของบรรพชนเทียนหั่ว บรรพชนจิ่งก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
«หลายร้อยปีแล้ว! สำนักกระบี่เสวียนหยางของเรามีต้นกล้าดี ๆ เช่นนี้เพียงคนเดียว!» ยิ่งบรรพชนเทียนหั่วมองก็ยิ่งชอบ ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่สุดชิ้นหนึ่ง
ส่วนบรรพชนจิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูรอบคอบกว่า หลังเห็นใบหน้าของลู่ฝาน เขาก็นึกถึงคู่บำเพ็ญที่พบระหว่างทางเมื่อสิบกว่าปีก่อน คราวที่เดินทางไปต้าเหยียนและผ่านหุบเขาเสี่ยวหลิง
«ดูท่าความช่วยเหลือโดยไม่ตั้งใจของข้าในครั้งนั้น จะส่งผลบุญกลับมาจริง ๆ» บรรพชนจิ่งดูสงบลงไม่น้อย ทว่าความยินดีในแววตายังปิดไม่มิด
บรรพชนเทียนหั่วซึ่งยังตรวจดูลู่ฝานอยู่พลันชะงักเล็กน้อย «ความช่วยเหลือโดยไม่ตั้งใจ?»
จากนั้นบรรพชนจิ่งก็เล่าเรื่องที่ตนพบเย่หลิงซีและลู่ฝานระหว่างเดินทางไปต้าเหยียน
เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของบรรพชนจิ่ง บรรพชนเทียนหั่วก็ถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง «เจ้าเด็กนี่...มีรากวิญญาณผสมหรือ?»