ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองทั้งสิบสองคนนี้ ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในระยะกลาง อีกทั้งในหมู่พวกเขายังมีหลายคนถือสมบัติโบราณไว้ในมือ ท่าทางน่าเกรงขามยิ่งนัก
“บุก!”
ผู้อาวุโสผู้เป็นหัวหน้าสะบัดมือ สมบัติโบราณรูปดอกบัวพลันปรากฏขึ้นในมือ เขาประสานมุทราร่ายเคล็ดวิชา ดอกบัวโบราณก็พ่นวิหคเพลิงนับไม่ถ้วนออกมาทันที โอบล้อมเจียวไม้ขุยทั้งสองตัวไว้โดยรอบ
เมื่อวิหคเพลิงบินวนครบรอบ พวกมันก็ฉวยจังหวะพุ่งเข้าโจมตีเจียวไม้ขุยพร้อมกัน
ปัง ปัง ปัง!
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง การโจมตีจากสมบัติโบราณชิ้นนี้สร้างความเจ็บปวดให้เจียวไม้ขุยทั้งสองไม่น้อย จนพวกมันเดือดดาลขึ้นมาในทันใด
“อ๋าว!”
เสียงคำรามกึกก้องของมังกรดังขึ้นสองครั้ง เจียวไม้ขุยทั้งสองทะยานขึ้นสู่ท้องนภา พลางขดตัวหมุนวนอยู่กลางอากาศ ส่วนวิหคเพลิงที่ผู้อาวุโสปล่อยออกมาก็ชนกันเองเพราะเจียวไม้ขุยพุ่งขึ้นอย่างกะทันหัน
“สหายเต๋าทั้งหลาย! ช่วยข้าสักแรง!” ผู้อาวุโสตะโกนทันที
จากนั้นคนที่เหลืออีกสิบกว่าคนต่างเรียกสมบัติวิเศษประจำกายและสมบัติโบราณหลายชิ้นออกมา
ชั่วพริบตา บนท้องฟ้าก็ปรากฏสายฟ้า เปลวเพลิง น้ำแข็งและเกล็ดหิมะ แสงปราณหลากสีสัน รวมถึงสมบัติวิเศษและแผ่นยันต์ ทั้งหมดพุ่งเข้าใส่เจียวไม้ขุยทั้งสองตัวอย่างถาโถม
ตูม ตูม ตูม!
เจียวไม้ขุยที่ทะยานขึ้นสู่ฟ้าถูกคนทั้งสิบกว่ารุมโจมตี พวกมันพลันส่งเสียงร้องโหยหวน เห็นได้ชัดว่าการโจมตีจากผู้บำเพ็ญจำนวนมากสร้างบาดแผลแก่พวกมันไม่น้อย
“ได้ผล! จงกักมันไว้ แล้วโจมตีต่อ!” เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสผู้บำเพ็ญก็ยกสองนิ้วขึ้น ชี้ไปในอากาศ พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์สายหนึ่งพลันพุ่งออกไป ก่อตัวเป็นคุกพลังวิญญาณขนาดมหึมากลางอากาศ กักเจียวไม้ขุยทั้งสองไว้ภายใน