หวังจวินโหรวเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทั้งหกคนอยู่ในสายตา ทว่านางหาได้ใส่ใจไม่ เพียงยกมือขึ้นเรียกด่านจำลองประตูสวรรค์ออกมา ครอบคลุมเจียวไม้ขุยที่อยู่กลางท้องฟ้าไว้ในพริบตา
ดูท่ารอยแหว่งบนด่านประตูสวรรค์ที่ลู่ฝานใช้ธนูล่ามารยิงทะลุไว้ก่อนหน้านี้ จะได้รับการซ่อมแซมแล้ว
ครั้นนำมันออกมาในยามนี้ นางก็คิดจะจัดการศัตรูทีละตัว
“สหายเต๋าทั้งสาม สมบัติโบราณด่านประตูสวรรค์ของข้าเสียหายมาหลายครั้ง เกรงว่าจะกักขังเจียวไม้ขุยตัวนั้นไว้ได้ไม่นาน พวกเราต้องรีบจัดการเจียวไม้ขุยที่อยู่ใต้ดินให้เร็วที่สุด!” หวังจวินโหรวเอ่ย
“วางใจเถิด ในเมื่อสหายเต๋าหวังลงแรงแล้ว พวกข้าย่อมทุ่มเทเต็มกำลัง” ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนกล่าวจบก็สะบัดมือ เรียกสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่งออกมา มันมีรูปร่างคล้ายสว่านมังกรพิษ จากนั้นเขาก็เหวี่ยงมันลงพื้น “ให้เดรัจฉานตัวนี้ได้ลองลิ้มรสสมบัติวิเศษของข้าสักหน่อย!”
ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนประสานมือร่ายเคล็ดวิชา ยกมือขึ้นทันที สว่านมังกรพิษพุ่งตรงลงไปยังพื้นดิน
ตูม!
ทันทีที่สว่านมังกรพิษกระทบพื้นทรายอันอ่อนนุ่ม มันก็เจาะชั้นทรายลงไป ค้นหาเจียวไม้ขุยที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องล่าง
ผืนทรายทั้งแถบพลันปั่นป่วน เกิดเป็นคลื่นทรายซัดกระหน่ำ ราวกับผิวน้ำทะเล!
เพียงชั่วพริบตา เจียวไม้ขุยที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนทรายก็ถูกสว่านมังกรพิษบีบให้โผล่ออกมา
“อ๋าว!”
ตูม!
เสียงคำรามของมังกรแฝงความเดือดดาล เจียวไม้ขุยพุ่งทะลุชั้นทรายออกมา แล้วทะยานเข้าใส่หวังจวินโหรวทันที ดูท่ามันจะรู้จักจับหัวหน้าเสียก่อน
เมื่อเห็นเจียวไม้ขุยพุ่งเข้ามา หวังจวินโหรวก็สะบัดมือหยิบถุงเลี้ยงสัตว์วิญญาณออกมา ครู่เดียว ฝูงผึ้งพิษสีดำทะมึนก็กรูกันออกมาราวกับเมฆ