หลังจากหวังจวินโหรวพาทั้งสามคนทะยานลงไป นางก็หยิบยาวิเศษรักษาบาดแผลออกมาหลายเม็ด ป้อนให้ผู้บำเพ็ญคนนั้นทันที
「สหายเต๋า พวกเจ้าเจออะไรมากัน เหตุใดจึงบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้」หวังจวินโหรวประคองผู้บำเพ็ญที่บาดเจ็บขึ้นมา พลางเอ่ยถาม
ผู้บำเพ็ญคนนั้นกลืนยาวิเศษรักษาบาดแผลลงไป ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยทุเลาลงบ้าง ก่อนเอ่ยว่า 「พวกเราสามคนพบเจียวไม้ขุยขั้นเจ็ดสองตัว พวกมันเป็นอสูรที่ใกล้จะผ่านด่านเคราะห์แปลงกายแล้ว พลังแข็งแกร่งยิ่งนัก เพียงเผชิญหน้ากันครั้งเดียว ศิษย์พี่ทั้งสองของข้าก็ถูกกลืนกิน ข้าโชคดีรอดชีวิตกลับมาได้」
「อะไรนะ! เจียวไม้ขุยขั้นเจ็ดสองตัวหรือ」หวังจวินโหรวตกตะลึงเช่นกัน
「สหายเต๋า! อย่าไปเด็ดขาด! ต่อให้พวกเจ้าไปตอนนี้ ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเจียวไม้ขุยพวกนั้นได้」ผู้บำเพ็ญที่บาดเจ็บรีบห้ามปราม
「พวกเจ้าทั้งสามคิดเห็นอย่างไร」หวังจวินโหรวหันไปถามคนทั้งสามที่อยู่ข้างกาย
「คาดว่าพอเจียวไม้ขุยสองตัวนี้ปรากฏกาย คนอื่น ๆ ก็คงมุ่งหน้าไปที่นั่นเช่นกัน พวกเราคงไม่ได้สู้เพียงลำพัง บางทีอาจลองเสี่ยงดวงดูได้」ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนกล่าว
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะกลางอีกสองคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
「ถ้าเช่นนั้นก็ดี ในเมื่อพวกเจ้าเห็นด้วย พวกเราก็ไปลองเสี่ยงดวงกันเถิด หากสู้ไม่ไหว อย่างมากก็แค่ถอย」หวังจวินโหรวกล่าว
พอได้ยินเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญที่บาดเจ็บก็รีบกล่าวว่า 「สหายเต๋าทั้งสี่ อย่าทำเช่นนั้นเลย! เจียวไม้ขุยขั้นเจ็ดสองตัวนั้นมีพลังต่อกรกับผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดได้แล้ว!」
「ไม่เป็นไร สหายเต๋าคนอื่น ๆ ก็ทยอยไปกันแล้ว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองเกือบยี่สิบคนจะสังหารมันไม่ได้」หวังจวินโหรวมีสมบัติมากมายไว้ป้องกันกาย จึงกล้าหาญเพราะมีฝีมือสูง